wat ik je wil zeggen

Ik  ga steeds vaker vergeten,
maar ‘k herinner me nog veel.
Niet van gister, maar van vroeger,
wat ik dolgraag met je deel.
Van mijn vader, van mijn moeder,
van het werk wat ik toen deed.
Maar wat er vandaag gebeurde,
dat is wat ik snel vergeet.

En dat is verdomd vervelend,
ik weet soms niet waar ik ben.
Het gebeurt ook regelmatig
dat ik mensen niet herken.
Ja, dat maakt me heel verdrietig
en het maakt me ongerust.
Maar het ergste  van die dingen:
‘Ik ben ‘t me niet bewust’.

Ik word boos en ik ontken het,
ik geef jou meestal de schuld.
en dat leidt dan weer tot ruzie,
scheldpartijen en tumult.
Maar soms is het te voorkomen
als we teruggaan in de tijd.
Praat met mij over mijn ouders
mijn symbool van veiligheid.

Maar neem mij vooral niet kwalijk,
wanneer ik boos reageer.
’t Is mijn onmacht, ’t is mijn ziekte
en dan weet ik het niet meer.
Ik wil echt geen ruzie maken,
heus, je laat me echt niet koud.
Kon ik jou maar laten voelen,
dat ik nog steeds van je houd.

© Hans Cieremans

het vaccin

In je blauwe wegwerppak
met mondkapje voor
en je plastic handschoenen
werk jij al maanden door.
Ook draag je voor de zekerheid
nog een beschermingsbril.
De zorg is onpersoonlijk zo,
afstandelijk en kil.

Zo wordt mevrouw geholpen,
gewassen op het bed.
Daarna wordt ze dan aangekleed
aan tafel neergezet.
Daar krijgt ze haar ontbijtje
en is ze daarmee klaar,
dan kam jij in vermomming
mevrouw haar dunne haar.

Dan krijg je koffiepauze,
het mondkapje mag af.
En mevrouw zegt: ‘Ik wist niet,
dat jij ’t ontbijtje gaf.
Heb je mij ook aangekleed?
Ik heb je niet herkend.
Wat zeg je? Blijft dat pak verplicht,
tot je bent ingeënt?’

Je doet je mondkapje weer voor,
je gaat weer aan de slag.
Heel steriel en goed beschermd,
zo gaat het elke dag.
En is je diensttijd dan voorbij,
mag je vermomming uit.
Hopelijk duurt dat nog kort,
dank zij d’ injectiespuit.

Dan word je door mevrouw herkend,
als je haar wast op bed
Je kleedt haar aan, ze wordt door jou
bij tafel neergezet.
Dat mag weer in je zustersschort,
op je mocassins
Corona gaat dan op retour,
lang leve de vaccins.

© Hans Cieremans

opgesloten in je ‘ik’

Tijd draait uitzichtloze rondjes,
namen hebben geen gezicht.
De omgeving is bedreigend
en de deuren zijn potdicht.
In het hoofd zijn hersenschimmen,
die verdwalen in de mist,
die de tijd niet langer dulden,
die wat was heeft uitgewist.

Alle onmacht is ontroostbaar,
regenbogen kleuren grijs.
De bestemming is onvindbaar
op een allerlaatste reis.
En in achterdocht verscholen
is verwardheid zo compleet,
dat de angst de mensen opjaagt
en van ophouden niet weet.

Maar de liefde blijft aanwezig,
zelfs als tijd niet meer bestaat.
Geeft de regenboog weer kleuren
en de deur weer open gaat.
Liefde heeft de tijd niet nodig,
geeft aan namen weer gezicht.
Liefde laat de mist verdwijnen
in een eeuwig stralend licht.

© Hans Cieremans

Kerstpakket

Het kerstpakket bevat dit jaar
een doos vol eenzaamheid,
en een flinke zak gemis
en veel verloren strijd.
Ook een tas advies,
met opdracht: ‘Blijf toch thuis’.
En een omhelzing voor het raam
van het verpleegtehuis.

Het kerstpakket is flink gevuld
met veel beperkt bezoek.
En nepnieuws van een groot complot ,
gevuld met lariekoek.
Een liniaal, die meet
de afstand tot elkaar.
En preventieve mondkapjes
voor ’t dreigende gevaar

’t  Kerstpakket bevat ook nog
een strikt knuffelverbod.
Een virus-reparatie-set,
want er gaat veel kapot.
Voor al het personeel
een doos met antistress,
een gratis test en weinig loon
in een literfles
.

Maar …..

 Er zit dit jaar in ’t kerstpakket
ook saamhorigheid.
Vertrouwen, liefde, troost en hoop
na een zware tijd.
Zo biedt het kerstpakket
naast veel ongerief
volharding en bewondering
en hoopvol perspectief.

© Hans Cieremans

Coronamachteloosheid

‘Mijn gedrag is onbegrepen’,
zo staat dat gerapporteerd.
Maar ik snap jou evenmin hoor,
want wat doe ik dan verkeerd?
Ik heb alle grip verloren
op het leven dat ik lijd.
Ik ben bang en achterdochtig
en ik stik van eenzaamheid.

Heel de wereld is verwarrend,
is gehaast en maakt me boos.
Dan word ik soms heel opstandig,
want ik voel me machteloos.
Maar al word ik niet begrepen,
ik voel alles haarfijn aan.
Er gebeuren vreemde dingen,
die mij echt ook niet ontgaan.

Waarom loopt hier de verpleging
met een lapje op hun mond?
En soms lopen ze in plastic
op de afdeling hier rond.
Iedereen houdt vaker afstand
en bezoek komt soms niet meer.
Ook al word ik niet begrepen,
ik heb wel gevoel voor sfeer.

En die sfeer, die is gespannen,
er is vast iets aan de hand.
‘’t Is een virus’, zegt de zuster,
dat gaat boven mijn verstand.
Voor mij ben je onbegrepen
net als ik dat ben voor jou.
Ik voel haarfijn dat iets mis is
dus de sfeer hier niet vertrouw.

‘Mijn gedrag is onbegrepen’,
zo staat dat gerapporteerd.
Maar ik snap jou evenmin hoor,
want wat doe ik dan verkeerd?
Ik heb alle grip verloren
en dat doet ontzettend zeer
‘k Zou het heel graag anders willen.
Ach, ik weet het ook niet meer.

© Hans Cieremans

het einde van de tunnel

Aan het einde van de tunnel,
gloort een heel klein sprankje licht.
Maar wat blijft is de ravage,
die dit jaar is aangericht.
Want de weg naar ’t kleine lichtje
loopt langs tranen van verdriet
Er is hoop en dat stemt dankbaar,
maar droogt alle tranen niet.

Aan het einde van de tunnel,
voelen we nog steeds de pijn.
Maar die pijn zal gaan verzachten,
als we samen kunnen zijn.
Want dan kunnen we pijn delen,
heel dicht tegen elkaar aan,
zonder afstand, zonder angsten,
nieuwe toekomst binnen gaan.

Naar het einde van de tunnel,
loopt ’t gekwetste levensspoor,
Langs de tranen naar het licht toe,
daar breekt onze glimlach door.
Daar beleven we de vrijheid,
hoopvol in het nieuwe jaar
Aan het einde van de tunnel
daar omhelzen we elkaar.

© Hans Cieremans

Coronakerst

Het mooie Kerstlied:
‘Komt allen tesamen’
brengt me dit jaar van de wijs.
Drie koningen die
naar het Kindje toekwamen
blijven thuis in hun paleis.
De herders bij nachte,
die de ster zochten,
blijven gewoon in het veld.
De herberg blijft leeg,
want gasten die mochten
niet komen, dat was hun verteld.

De engel die zingt
van: ‘Vrede op aarde’,
en ‘het licht schijnt overal’,
ziet dat zijn boodschap
van eeuwigheidswaarde
minder luid klinkt bij de stal.
Maar desondanks
herdenkt men het wonder
van ‘t Kindje, zoals ieder jaar.
Dat maakt deze Kerst
ook dit jaar weer bijzonder,
op afstand toch dicht bij elkaar.

Kerst is nu anders
dan voorgaande jaren,
maar de boodschap die staat
We mogen de liefde
en vrede ervaren,
hoe het leven ook gaat.
Achter de wolken
blijft de ster schijnen,
en zijn we het virus straks kwijt
Dan schijnt de ster weer,
als de wolken verdwijnen
heel helder, net als altijd.

© Hans Cieremans

de balans

Als het dagelijkse leven
niet meer gaat zoals het ging.
Als je minder leeft met ‘toekomst’,
maar meer met herinnering.
Dan ga je balans opmaken
van het leven dat je leed,
van zowel verkeerde dingen
als het goede wat je deed.

Welke kant de balans opslaat?
Hoop’ lijk naar tevredenheid
of slaat het door naar de mislukking,
schuldgevoelens, wrok of spijt?
Je balans is heel bepalend,
hoe je ouderdom beleeft.
Of ‘t verleden je teleur stelt
of juist veel voldoening geeft.

Soms kun je niet meer bepalen
of je leven is geslaagd,
omdat de balans defect is
en herinnering vervaagt.
Dan passeert zelfs je verleden,
mondjesmaat maar de revue.
Geen herinnering, geen toekomst,
je leeft in het vluchtig ‘nu’.

Daar is alle tijd verdwenen,
wat eens ‘was’ wordt niet herkend
Slechts wat ‘is’ is soms aanwezig
in het spaarzame ‘moment’.
De balans zal niet meer uitslaan,
want die is toch immers stuk,
maar wat ‘is’ zijn ‘nu’ momenten
met nog sprankjes van geluk.

© Hans Cieremans

Kerstmis uit mijn jeugd

Vroeger was de Kerst heel anders,
sober en traditioneel,
Nu is Kerst heel overdadig
seculier en commercieel.
Ik mis bij het ouder worden,
soms de eenvoud van die tijd,
Kerstmis bij de kolenkachel,
met gezinssaamhorigheid.

Gipsen beeldjes in de Kersstal
echte kaarsjes in de boom.
En het was bijna bijzonder
als je kaarsjes had op stroom.
Ieder jaar sprak Juliana
steevast op de radio.
Uit het distributiekastje
klonken ‘groeten uit Davos’.

Men had nog geen televisie
en ook zelden telefoon.
Dus we gingen ganzenborden,
het geluk was heel gewoon.
Ook zongen we samen liedjes
van het Kindje in de stal
en van ‘Nu sijt wellecome’
en ‘het licht schijnt overal’.

Feestelijk was ook het eten,
Kerstrollade, rode kool,
En we vierden met z’n allen
Kerstfeest met de zondagsschool.
Daar kreeg je een sticht’ lijk boekje
van ‘het huisje in de sneeuw’.
Ach, zo ging het jaren vijftig
van de nu voorbije eeuw.

Zo verlang ik soms met weemoed
naar de Kerst van vroeger tijd.
Naar die vroegere tradities,
eenvoud en gezelligheid.
’t Waren kostbare momenten,
die ik liefdevol onthoud,
in ’t besef dat tijd niet stilstaat
en zo wordt ik langzaam oud.

© Hans Cieremans

Fijne Kerstdagen

Denk met Kerst eens aan de mensen,
in verpleeg- of ziekenhuis,
die daar werken of daar liggen
en de Kerst niet vieren thuis.
Juist dit jaar met de Corona,
deze turbulente tijd,
voel je het belang van aandacht,
liefde en genegenheid.

Denk met Kerst eens aan de mensen
die met Kerst alleen zijn thuis,
wiens geliefden dan verblijven,
in verpleeg- of ziekenhuis.
Juist dit jaar met de Corona
vraagt om solidariteit,
bel eens op of stuur een kaartje
‘t geeft wat troost bij eenzaamheid.

Kerst, het feest van de bezinning,
van sfeer en gezelligheid,
het symbool van licht en vrede
juist in de Coronatijd.
Ook als wij ‘t niet samen vieren,
omdat afstand is verplicht,
dan zorgt Kerstmis voor verbinding
door de boodschap van het licht.

© Hans Cieremans