Multi myeloom

Chemo of een transplantatie,
hoge eiwitconcentratie,
diarree of obstipatie,
Lena, Dexamethason.
Trombocyten, plasmacellen,
duizend vragen om te stellen,
toekomst is niet te voorspellen,
onbegrepen vakjargon.

Lichte ketens, stapels pillen,
minder eetlust, handen trillen,
ziektebeeld met rare grillen,
wazig zien, neuropathie.
MRI, CT-scan, botpijn,
elke dag opnieuw weer moe zijn,
en nog meer van al die ongein,
moeilijk plassen, anemie.

Doelgerichte therapieën,
vreemde soorten allergieën,
kans op koorts en embolieën,
het lijkt wel een boze droom.
Het knaagt aan mijn zelfvertrouwen,
waar ik aan moet leren bouwen,
maar dat blijft me soms benauwen,
ik heb Multi-Myeloom.

Dus ook ik heb duizend vragen
en ik heb genoeg te klagen,
’t is een last die ik moet dragen
dat is best een hard gelag.
Maar ik wil nog heel lang leven
en daar blijf ik ook naar streven,
want ik weiger op te geven,
daarom pluk ik elke dag.

© Hans Cieremans

‘Vreugde’ en ‘Verdriet’

‘Waarom laat jij mensen lijden?
‘vroeg de ‘Vreugde’ aan ‘Verdriet’.
‘Waarom wil je mensen pijn doen?
Mensen zien je liever niet’.
‘Weet je’ zei ‘Verdriet’ verdrietig
‘’k Trek me jouw kritiek wel aan,
maar als ik er niet zou wezen,
dan zou jij ook niet bestaan.

En de mensen pijn doen,
dat doe ik echt niet expres.
Dat hoort bij mij en voor mensen
ben ik een wijze levensles’.
Het ‘Verdriet’ moest toen hard huilen,
‘Vreugde’ wist niet wat hij zag,
‘Ach, ‘Verdriet’ ik kan je helpen,
kijk naar mij en zie mijn lach’.

‘Vreugde’ kon ‘Verdriet’ goed troosten
en zei: ‘Wat je zegt is waar,
samen hebben wij bestaansrecht
en we horen bij elkaar’.
Bij ‘Verdriet’ kwam toen een glimlach
dwars door al zijn tranen heen.
Hij zei: ‘Vreugd ik heb je nodig,
want ik kan het niet alleen’.

Ze zijn met elkaar verbonden,
door en lach of door een traan.
Geven mensen levenslessen,
die geen mens ooit kan ontgaan.
Tranen worden ‘Vreugdetranen’
als je ze de ruimte geeft.
Komen samen in herinn’ring,
die bij ‘Verdriet’ en ‘Vreugde’ leeft.

© Hans Cieremans

de glimlach en de traan

Achter de glimlach van herinneringen,
schuilt vaak een heel groot verdriet.
Tranen wil je voortdurend verdringen,
je wilt liefst dat niemand het ziet.
Maar naast de tranen is glimlach aanwezig,
die maakt je herinnering fijn.
Wat ooit geluk schonk, dat houdt je dan bezig,
de glimlach verzacht ook je pijn.

Achter de glimlach van herinneringen,
schuilt vaak een heel lang verhaal.
Daarbij is de glimlach niet te bedwingen,
die glimlach is meer dan normaal.
Je denkt aan de vreugde, die jou werd gegeven,
de glimlach wint dan van de traan.
Dat was om al het moois in je leven,
dat moois blijft voor altijd bestaan.

Achter de glimlach van herinneringen
schuilt vaak een heel leven lang.
Mensen die kwamen en mensen die gingen,
zo gaat het leven zijn gang.
De traan en de glimlach zijn altijd verweven,
de glimlach bestaat naast de traan.
Beiden behoren zij in ieders leven,
het hoort bij ons aller bestaan.

© Hans Cieremans

troosten

Duizend woorden zijn te weinig,
maar één woord is al teveel,
om gevoelens uit te drukken,
die ik zo graag met je deel.
Woorden die ik uit wil spreken,
schieten hier en nu tekort.
En ik zou ook echt niet weten
of het daardoor beter wordt.

Daarom kan ik beter zwijgen,
sla mijn arm maar om je heen.
Delen we de tranen samen,
ook al voelt dat ook ‘alleen’.
‘k Zou je zo graag willen troosten,
bij je angst, verdriet en pijn.
Jij moet deze weg alleen gaan,
‘k kan er enkel voor je zijn.

‘k Zie de wanhoop in je ogen
‘k zie je hulpeloze blik.
‘k Droog de tranen in je ogen
als je mij vraagt: ‘Waarom ik?’
Maar het antwoord blijf ik schuldig,
vraag me af: ‘Is er een God?’
Maar dat voedt alleen mijn twijfel,
’t blijft de speling van het lot.

Als je ’t lot eens kunt aanvaarden,
kan het ook ‘bevrijding’ zijn.
Vrij van angsten en van tranen
en van uitzichtloze pijn.
Geef mij jouw herinneringen,
ik bewaar ze heel apart,
zonder woorden, vol met liefde
zijn wij ‘samen’ in mijn hart.

© Hans Cieremans

ongeneeslijk, maar wel behandelbaar

De dokter zei mij: ‘Het is ongeneeslijk,
behandelen kan ik nog wel.
Ik zie dat u schrikt, het klinkt ook wel vreeslijk,
er is geen kans op herstel.
Maar met mijn behandeling kunt u ook leven,
al moet dat dan wel aangepast.
Zo kan ik u, hoop ik, wat extra tijd geven
Kop op hoor, dan lukt het u vast’.

Ik stond weer buiten, de boodschap kwam binnen,
dit had ik niet zomaar verwerkt.
Uiteindelijk zal ik de strijd niet gaan winnen,
het leven is voortaan beperkt.
Psychische en ook fysieke problemen,
bijwerkingen zijn er volop.
Zo wordt mijn leven, zo moet ik het nemen
dus ’t is niet zo gek dat ik tob

Opgeven dat is echter geen optie
het leven biedt nog kwaliteit.
Hoewel ik tegen het ziek-zijn flink opzie,
wil ik wat ik liefheb niet kwijt.
Ik ga het gevecht aan, met pieken en dalen,
omdat ik niet zomaar opgeef.
Ik wil nog van alles uit ’t leven gaan halen,
om dankbaar te zeggen: ‘IK  LEEF’

©Hans Cieremans

gemengde gevoelens

‘k Zie je kijken, maar ik twijfel
of je mij ook werk’ lijk ziet.
Je zit enkel maar te staren,
je herkent mij denk ik niet.
‘k Raak je aan, geef je een knuffel,
jouw reactie blijft dan uit.
Jij leeft in je eigen bubbel,
waar ik steeds vaker op stuit.

Je kunt horen, want dat merk ik,
maar je luistert ook niet meer.
Wat ik zeg wordt niet begrepen,
dementie, het doet zo zeer.
Het heeft jou zo snel veranderd,
jij bent niet meer wie je was.
Zelfs je glimlach is verdwenen,
het lijkt meer op een grimas.

Hoe kan ik je nog bereiken?
voel jij ook mijn zelfde pijn?
Ik weet niet meer wat ik doen kan,
‘k kan er enkel voor je zijn.
En soms lijkt ‘er zijn’ ook zinloos,
want je bent al zover heen,
Samenzijn voelt heel verdrietig.
Samenzijn voelt heel alleen.

Het is allemaal zo droevig.
O ja, liefde blijft bestaan.
Daarom laat ik jou nooit vallen,
en probeer ik door te gaan.
Maar ’t is soms niet vol te houden,
loop ik tegen muren op.
Dementie dat raakt ons beiden ,
‘t zet ons leven op zijn kop.

Maar we moeten ermee dealen,
‘t is een onomkeerbaar feit.
Maar wat gek hè, ondanks alles
wil ik jou toch ook niet kwijt.
Als je mij dan vraagt: Waarom niet,
want het doet alleen maar pijn?
Dan heb ik toch maar één antwoord:
‘Dat moet echt de LIEFDE zijn’.

© Hans Cieremans

de toekomst

‘De toekomst’  verdampt in een schimmige nevel,
waarin ‘het verleden’ herleeft.
Een bron van frustratie, van angst en van wrevel
die vaag slechts herinnering geeft.

Maar tussen ‘toekomst’ en ‘het verleden’
ligt ‘hier en nu’ als een kans
om te genieten,  om goed te besteden
geef daarmee het ‘hier en nu’ glans.

Dat ‘hier en het nu’, dat vluchtig voorbij gaat,
kent soms een helder moment.
Sporadisch een glimlach, waar tijd even stil staat,
als ‘hier en nu’ wordt herkend.

Een helder moment, heel even, kortstondig
houd het goed vast en bemin
Voel dan de liefde, zo dierbaar, hartgrondig,
het geeft ‘hier en nu’ levenszin.

De liefde is sterk, aan tijd niet gebonden,
breekt door in een wereld vol mist.
Oprechte liefde wordt nimmer geschonden
en wordt door de tijd nooit gewist.

‘De toekomst’  verschraalt, in de mist van vergeten
en dreigt in de tijd te vergaan.
Maar wat blijft is liefde, een zeker te weten,
de liefde blijft altijd bestaan.

© Hans Cieremans

Psychisch lijden

Paranoia en narcisten,
drugsverslaafden en autisten,
bipolairen, masochisten
hebben geestelijk gebrek.
Schizofrenen met psychoses
hysterie en dwangneuroses,
die beladen diagnoses,
noemt men simpelweg vaak ‘gek’.

Hypochonders, kleptomanen
Borderliners, pyromanen,
smetfobieën, grootheidswanen
zijn ‘afwijkend, abnormaal’.
De dwangmatig obsessieven,
pathologisch agressieven
en de manisch depressieven,
ach, wie hoort naar hun verhaal?

De Alzheimers, necrofielen,
zwakbegaafden, randdebielen,
het zijn psychisch zieke zielen
met een lijden heel intens.
Al die geestelijk gestoorden
opgesloten in hun oorden,
ze  zijn soms te gek voor woorden,
maar zijn ook volwaardig mens.

© Hans Cieremans

Dementie, tijd en de liefde

‘De toekomst’  verdampt in een schimmige nevel,
waarin ‘het verleden’ herleeft.
Een bron van frustratie, van angst en van wrevel
en vaag nog herinnering geeft.

Maar tussen ‘toekomst’ en ‘het verleden’
ligt ‘hier en nu’ als een kans
om te genieten,  om goed te besteden
dan krijgt het ‘hier en nu’ glans.

Dat ‘hier en het nu’, dat vluchtig voorbij gaat,
kent soms een helder moment.
Sporadisch een glimlach, waarbij je dan stil staat,
als ‘hier en nu’ wordt herkend.

Een helder moment, heel even, kortstondig
houd het goed vast en bemin
Voel dan de liefde, zo dierbaar, hartgrondig,
het geeft ‘hier en nu’ levenszin.

De liefde is sterk, aan tijd niet gebonden,
breekt door in een wereld vol mist.
Oprechte liefde wordt nimmer geschonden
en wordt door de tijd nooit gewist.

© Hans Cieremans

Oproep aan verzorgende: ‘Simpel’

Ik verlang zo naar wat aandacht,
naar een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach
’t is zo simpel om te doen.
‘t Maakt mijn dag een beetje vrolijk
en geloof me: ‘Dat is fijn’.
’t Kost geen geld, geen tijd, geen moeite
door er simpelweg te zijn.

En dan hoef je niets te zeggen,
zet maar een muziekje aan
Geef me koffie met een koekje,
dan kun jij weer verder gaan,
met verzorgen van de  and’ren
ja ik weet, je hebt het druk.
Maar als jij de  sfeer hier goed maakt,
dan kan mijn dag niet meer stuk.

En ben ik toch chagrijnig,
doe ik boos of obstinaat,
Stel me dan gerust en troost me,
waardoor het weer beter gaat.
En dat kan vaak zonder woorden
met een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach,
’t is zo simpel om te doen.

© Hans Cieremans