Zorg – Lichtpuntjes

een plekje geven?

‘Je moet het een plekje geven,
ik begrijp goed jouw gemis.
Maar je moet ook verder leven,
het is immers wat het is.
Want het helpt niet om te treuren,
niemand krijg je daarmee terug.
Probeer jezelf wat op te beuren,
het leven gaat al veel te vlug.
Denk vooral aan leuke dingen,
daar ken jij er vast veel van.
Je hebt toch herinneringen
waar je van genieten kan?’

Wie kent niet dit soort adviezen,
allemaal heel goed bedoeld.
Maar bij persoonlijke verliezen,
weet je pas hoe dat echt voelt.
Dan heb je het zelf ervaren,
besef je: ‘Missen is veel meer,
dan herinnering bewaren,
missen doet ontzettend zeer’.
Je kunt gemis geen plekje geven,
want zo’n plekje is er niet.
Je kunt gemis slechts overleven,
dat kost tijd en veel verdriet.

Mijn advies:

Maak van twijfelen vertrouwen,
van je woede tederheid,
van ontkenning acceptatie
in een ongelijke strijd.
Maak van angsten de berusting,
van verdriet de dankbaarheid.
Maak je tranen tot een glimlach
in een nog beperkte tijd.

het eindstation

Eens kom je bij het eindstation
met nog wat stervelingen
Daar kom je op een leeg perron
met slechts ‘herinneringen’.
Het is het einde van een reis,
nu moet je uit gaan checken
je bent behoorlijk van de wijs
wat ga je nu ontdekken?

Als je door de poortjes gaat,
kom je aan gene zijde.
Daar komt een ieder vroeg of laat
Dat is niet te vermijden.
Maar wat krijg je daar te zien?
geeft het geheimen prijs?
Is er domweg niets misschien?
Of toch een heel mooi paradijs?

Er is maar slechts één zekerheid
je kunt niet meer retour.
Je blijft hier voor de eeuwigheid
voor terug is geen vervoer.
Dus hoop maar op een paradijs
met bloemen, kleuren, vrede,
dan wordt de allerlaatste reis
niet voor niets gereden.

berusten

Loslaten en accepteren,
raakt het meest de ouderdom.
als je t’rug kijkt op je leven
en steeds vaker vraagt: ‘Waarom ?’
‘Je moet het een plekje geven’,
zeggen Jan en alleman.
Waar dat plekje is te vinden,
daar heb ik geen nota van.

En ze zeggen: ‘Ga berusten’,
maar da’s makkelijk gezegd.
Loslaten en accepteren
is een continu gevecht.
Goedbedoeld zijn de adviezen
‘Ga nou doen wat je nog kan.
Want er is nog heel veel moois hoor
dus geniet er nog maar van’.

Mijn verstand zegt: ‘Dat is waarheid,
wat geweest is, is passé’.
Maar berusten wil niet lukken,
mijn gevoel dat gaat niet mee.
Het ‘waarom’ blijft aan mij knagen,
maar ik heb geen and’re keus
Los laten en accepteren,
da’s berusten en moet heus.

Dus probeer ik te genieten,
van wat was en wat nog is
herinner mij de mooie dingen,
ondanks dat ik ook veel mis.
‘k Ga niet in de toekomst kijken.
‘k Leef eenvoudig bij de dag.
En dan ben ik heel tevreden,
dat ik die beleven mag.

het roofdier

Zoveel mensen die jou vrezen,
als een mensonterend beest,
een gevaarlijk, gulzig wezen
een bedreiging voor de geest.
Met verwoestend wrede plannen,
sla je gaten in het brein
en je bent niet uit te bannen,
dementie doet zoveel pijn.

Je verandert heel het leven,
zet de wereld op zijn kop.
Daar lijk jij niks om te geven,
want je houdt gewoon niet op.
‘Houden van’ wordt zelfs anders,
daar trek jij je niets van aan.
Maar al kost dat waterlanders,
liefde blijft altijd bestaan.

Want al blijf je ons bedreigen
en zorg jij voor veel verdriet
Liefde is niet klein te krijgen,
en ook jij kan dat dus niet.
Wat je doet, dat zal niet lukken,
zelfs al raak ik jou nooit kwijt.
Liefde wint het van jou nukken,
want de liefde wint altijd.

De onbegrepen wereld

’t Is een onbegrepen wereld,
onbegrip bij jou en mij,
met verschillende beleving,
‘jij’ en ‘ik’, zijn zelden ‘wij’.
Fysiek zijn we nog wel samen,
maar je leeft nu ergens daar,
in die onbegrepen wereld,
ver verwijdert van elkaar.

’t Is een onbegrepen wereld,
met angst en vergetelheid.
Flarden van herinneringen,
‘Onze wereld’ ben je kwijt.
In de onbegrepen wereld,
groeien wij langzaam uiteen
En al zijn we nu nog samen,
samenzijn voelt heel alleen.

’t Is een onbegrepen wereld,
waar je steeds minder herkent,
Als we samen foto’s kijken
weet je zelfs niet wie jij bent.
In die onbegrepen wereld
heerst verdriet en heel veel pijn,
maar al zal je het vergeten:
‘’k Zal er altijd voor je zijn’

het vestzakhorloge van opa

Een vestzakhorloge ligt in de vitrine,
het is van mijn opa geweest.
Cadeau voor zijn inzet, zijn werkdiscipline,
geschonken tijdens een feest.
Dat was op de zaak, waar hij jubileerde,
een prachtig horloge van goud,
waarin men zijn naam en de datum graveerde.
dat klokje is honderd jaar oud.

Mijn opa is jaren terug overleden ,
ik heb hem helaas nooit gekend.
Maar ‘t klokje doet het nog steeds tot op heden,
‘k bewaar het met veel sentiment.
Toen eens de tijd voor opa bleef stilstaan,
tikte ‘t horloge nog door.
Bewijs dat de tijd voor eeuwig blijft doorgaan,
ook toen opa zijn tijd eens verloor.

Opa’s horloge geeft nog steeds de tijd aan,
het ligt in een kast achter glas.
Met wijzers die via ‘toen’ ‘nu’ naar ‘straks’ gaan,
in ’t klokje dat van opa was.
Hoewel mijn opa al lang uit de tijd is,
denk ik aan hem nu en dan.
Dat komt door zijn klokje, dat nimmer tijd kwijt is.
‘t Was vast een geweldige man.

de vliegreis

Het leven loopt zoals een vliegreis,
turbulent en vliegensvlug.
Het verschil komt na de landing,:
‘’t Leven kent geen reis meer terug’.
Enk’ le reis richting de toekomst
en die vlucht is lang of kort.
Je vliegt naar de laatste landing,
daar ga je voorgoed van boord.

Je vliegt over bergen, dalen,
meestal rustig, soms riskant.
Op weg naar de eindbestemming,
weet niet hoe en waar je landt.
Eens dan zal je daar aankomen,
en wat krijg je dan te zien?
Is het mooi met kleuren, bloemen,
of zie je daar niks misschien?

Niemand kan het ons vertellen,
dat mysterie is te groot.
Iedereen maakt deze vliegreis
en jij zelf bent de piloot.
Het leven loopt zoals een vliegreis,
die ons leven overbrugt.
En de hoop die mensen delen,
dat is: ‘ Een behouden vlucht’.

©Hans Cieremans

acceptatie

Na de zware diagnose
zeiden wij tegen elkaar.
‘Kom we gaan er tegen vechten,
want wie weet is het niet waar’.
Wij konden het niet geloven
eerst getwijfeld en ontkend.
Maar intussen weet ik beter,
omdat jij er niet meer bent.

Mensen zeggen: ‘Accepteer het,
‘k snap het is een groot gemis’.
Maar hoe moet ik accepteren,
wat niet acceptabel is?
Ze zeggen dat ik moet berusten,
dat verdriet uiteind’ lijk slijt,
dat kan ik nu niet geloven,
dit verdriet raak ik nooit kwijt.

Mensen willen me graag troosten,
wat totaal ontroostbaar lijkt.
Dat is lief, maar ‘k voel mijn twijfel:
Wat wordt met die troost bereikt ?
‘Heb vertrouwen, echt we helpen’,
zeggen mensen goed bedoeld.
Maar dan word ik soms opstandig:
‘Ach, je weet niet hoe het voelt.’

Maar het leven geeft geen keuze,
dat wat vreugd gaf ging kapot.
Wat slechts blijft is ‘Acceptatie
en me schikken in het lot’.
Mensen zeggen: ‘Accepteer het,
‘k snap het is een groot gemis’.
En zo moet ik gaan beseffen
dat dit de harde waarheid is.

Zelfbeschikking?

Toen de arts mij vroeg: ‘Hoe gaat het?’
terwijl hij keek in mijn dossier.
Zei ik: ‘Nou door medicatie
valt het mij beslist niet mee.
Bijwerking van pillen, kuren,
‘k ben er helemaal mee klaar
Heel het leven is onzeker
en dat weegt behoorlijk zwaar’.

‘Tja, ik weet het’ zei de dokter
‘het is een bekend verhaal,
maar ik kan dat niet verand’ren,
zo gaat dat bij deze kwaal.
Maar ’t is goed om te beseffen,
dat het hoort bij uw bestaan
En u moet het zelf beslissen,
hoe lang hiermee door te gaan’.

‘k Vond zijn woorden confronterend,
hoewel ik het best wel wist.
Maar ik wil er niet aan denken,
dat je zoiets zelf beslist.
Wanneer zeg je: ‘’t Is genoeg zo,
’t leven mist zijn kwaliteit.
Stop maar met de medicatie,
‘t is een toch verloren strijd?’.

Want natuurlijk wil ik leven,
ondanks alle tegenslag.
Ik geniet nog van veel dingen
en ik pluk bewust de dag.
Misschien zal ik eens beslissen:
‘Stop nu maar, het is genoeg’.
Maar ik hoop nog lang te zeggen
‘Nu nog niet, da’s veel te vroeg’.

als je niet meer beter wordt

Hoeveel tijd heb je te makken,
als je niet meer beter wordt?
Zijn het jaren, maanden, dagen,
is het lang of maar heel kort?
Ga je treuren in een hoekje,
wachtend wat het lot beslist?
Of ga je juist plannen maken
maak je nog een bucketlist?

Ben je boos of juist berustend,
accepteer je het of niet?
Leef je steeds in de ontkenning,
waardoor je geen waarheid ziet?
Regel jij je eigen uitvaart,
elke spreker, ieder lied?
Of ben jij daar niet mee bezig,
want dat doe je liever niet?

Denk je: ’Ik ga naar de hemel,
naar het licht en zonder pijn?’’
Of kun jij dat niet geloven,
denk je dat er niets zal zijn?
Geeft het leven nog wel vreugde,
of ontbreekt de kwaliteit?
Heb je alles kunnen zeggen,
of heb je nog ergens spijt?

‘k Heb geen antwoord op die vragen,
vroeg of laat stopt je verhaal.
En we weten één ding zeker
dood gaan doen we allemaal.
Mijn advies is :’Pluk de dagen’ ,
wat het leven je ook geeft.
Want het leven is een wonder,
dat bestaat zo lang je leeft.’