troosten

Duizend woorden zijn te weinig,
maar één woord is al teveel,
om gevoelens uit te drukken,
die ik zo graag met je deel.
Woorden die ik uit wil spreken,
schieten hier en nu tekort.
En ik zou ook echt niet weten
of het daardoor beter wordt.

Daarom kan ik beter zwijgen,
sla mijn arm maar om je heen.
Delen we de tranen samen,
ook al voelt dat ook ‘alleen’.
‘k Zou je zo graag willen troosten,
bij je angst, verdriet en pijn.
Jij moet deze weg alleen gaan,
‘k kan er enkel voor je zijn.

‘k Zie de wanhoop in je ogen
‘k zie je hulpeloze blik.
‘k Droog de tranen in je ogen
als je mij vraagt: ‘Waarom ik?’
Maar het antwoord blijf ik schuldig,
vraag me af: ‘Is er een God?’
Maar dat voedt alleen mijn twijfel,
’t blijft de speling van het lot.

Als je ’t lot eens kunt aanvaarden,
kan het ook ‘bevrijding’ zijn.
Vrij van angsten en van tranen
en van uitzichtloze pijn.
Geef mij jouw herinneringen,
ik bewaar ze heel apart,
zonder woorden, vol met liefde
zijn wij ‘samen’ in mijn hart.

© Hans Cieremans

ongeneeslijk, maar wel behandelbaar

De dokter zei mij: ‘Het is ongeneeslijk,
behandelen kan ik nog wel.
Ik zie dat u schrikt, het klinkt ook wel vreeslijk,
er is geen kans op herstel.
Maar met mijn behandeling kunt u ook leven,
al moet dat dan wel aangepast.
Zo kan ik u, hoop ik, wat extra tijd geven
Kop op hoor, dan lukt het u vast’.

Ik stond weer buiten, de boodschap kwam binnen,
dit had ik niet zomaar verwerkt.
Uiteindelijk zal ik de strijd niet gaan winnen,
het leven is voortaan beperkt.
Psychische en ook fysieke problemen,
bijwerkingen zijn er volop.
Zo wordt mijn leven, zo moet ik het nemen
dus ’t is niet zo gek dat ik tob

Opgeven dat is echter geen optie
het leven biedt nog kwaliteit.
Hoewel ik tegen het ziek-zijn flink opzie,
wil ik wat ik liefheb niet kwijt.
Ik ga het gevecht aan, met pieken en dalen,
omdat ik niet zomaar opgeef.
Ik wil nog van alles uit ’t leven gaan halen,
om dankbaar te zeggen: ‘IK  LEEF’

©Hans Cieremans

gemengde gevoelens

‘k Zie je kijken, maar ik twijfel
of je mij ook werk’ lijk ziet.
Je zit enkel maar te staren,
je herkent mij denk ik niet.
‘k Raak je aan, geef je een knuffel,
jouw reactie blijft dan uit.
Jij leeft in je eigen bubbel,
waar ik steeds vaker op stuit.

Je kunt horen, want dat merk ik,
maar je luistert ook niet meer.
Wat ik zeg wordt niet begrepen,
dementie, het doet zo zeer.
Het heeft jou zo snel veranderd,
jij bent niet meer wie je was.
Zelfs je glimlach is verdwenen,
het lijkt meer op een grimas.

Hoe kan ik je nog bereiken?
voel jij ook mijn zelfde pijn?
Ik weet niet meer wat ik doen kan,
‘k kan er enkel voor je zijn.
En soms lijkt ‘er zijn’ ook zinloos,
want je bent al zover heen,
Samenzijn voelt heel verdrietig.
Samenzijn voelt heel alleen.

Het is allemaal zo droevig.
O ja, liefde blijft bestaan.
Daarom laat ik jou nooit vallen,
en probeer ik door te gaan.
Maar ’t is soms niet vol te houden,
loop ik tegen muren op.
Dementie dat raakt ons beiden ,
‘t zet ons leven op zijn kop.

Maar we moeten ermee dealen,
‘t is een onomkeerbaar feit.
Maar wat gek hè, ondanks alles
wil ik jou toch ook niet kwijt.
Als je mij dan vraagt: Waarom niet,
want het doet alleen maar pijn?
Dan heb ik toch maar één antwoord:
‘Dat moet echt de LIEFDE zijn’.

© Hans Cieremans

de toekomst

‘De toekomst’  verdampt in een schimmige nevel,
waarin ‘het verleden’ herleeft.
Een bron van frustratie, van angst en van wrevel
die vaag slechts herinnering geeft.

Maar tussen ‘toekomst’ en ‘het verleden’
ligt ‘hier en nu’ als een kans
om te genieten,  om goed te besteden
geef daarmee het ‘hier en nu’ glans.

Dat ‘hier en het nu’, dat vluchtig voorbij gaat,
kent soms een helder moment.
Sporadisch een glimlach, waar tijd even stil staat,
als ‘hier en nu’ wordt herkend.

Een helder moment, heel even, kortstondig
houd het goed vast en bemin
Voel dan de liefde, zo dierbaar, hartgrondig,
het geeft ‘hier en nu’ levenszin.

De liefde is sterk, aan tijd niet gebonden,
breekt door in een wereld vol mist.
Oprechte liefde wordt nimmer geschonden
en wordt door de tijd nooit gewist.

‘De toekomst’  verschraalt, in de mist van vergeten
en dreigt in de tijd te vergaan.
Maar wat blijft is liefde, een zeker te weten,
de liefde blijft altijd bestaan.

© Hans Cieremans

Psychisch lijden

Paranoia en narcisten,
drugsverslaafden en autisten,
bipolairen, masochisten
hebben geestelijk gebrek.
Schizofrenen met psychoses
hysterie en dwangneuroses,
die beladen diagnoses,
noemt men simpelweg vaak ‘gek’.

Hypochonders, kleptomanen
Borderliners, pyromanen,
smetfobieën, grootheidswanen
zijn ‘afwijkend, abnormaal’.
De dwangmatig obsessieven,
pathologisch agressieven
en de manisch depressieven,
ach, wie hoort naar hun verhaal?

De Alzheimers, necrofielen,
zwakbegaafden, randdebielen,
het zijn psychisch zieke zielen
met een lijden heel intens.
Al die geestelijk gestoorden
opgesloten in hun oorden,
ze  zijn soms te gek voor woorden,
maar zijn ook volwaardig mens.

© Hans Cieremans

Dementie, tijd en de liefde

‘De toekomst’  verdampt in een schimmige nevel,
waarin ‘het verleden’ herleeft.
Een bron van frustratie, van angst en van wrevel
en vaag nog herinnering geeft.

Maar tussen ‘toekomst’ en ‘het verleden’
ligt ‘hier en nu’ als een kans
om te genieten,  om goed te besteden
dan krijgt het ‘hier en nu’ glans.

Dat ‘hier en het nu’, dat vluchtig voorbij gaat,
kent soms een helder moment.
Sporadisch een glimlach, waarbij je dan stil staat,
als ‘hier en nu’ wordt herkend.

Een helder moment, heel even, kortstondig
houd het goed vast en bemin
Voel dan de liefde, zo dierbaar, hartgrondig,
het geeft ‘hier en nu’ levenszin.

De liefde is sterk, aan tijd niet gebonden,
breekt door in een wereld vol mist.
Oprechte liefde wordt nimmer geschonden
en wordt door de tijd nooit gewist.

© Hans Cieremans

Oproep aan verzorgende: ‘Simpel’

Ik verlang zo naar wat aandacht,
naar een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach
’t is zo simpel om te doen.
‘t Maakt mijn dag een beetje vrolijk
en geloof me: ‘Dat is fijn’.
’t Kost geen geld, geen tijd, geen moeite
door er simpelweg te zijn.

En dan hoef je niets te zeggen,
zet maar een muziekje aan
Geef me koffie met een koekje,
dan kun jij weer verder gaan,
met verzorgen van de  and’ren
ja ik weet, je hebt het druk.
Maar als jij de  sfeer hier goed maakt,
dan kan mijn dag niet meer stuk.

En ben ik toch chagrijnig,
doe ik boos of obstinaat,
Stel me dan gerust en troost me,
waardoor het weer beter gaat.
En dat kan vaak zonder woorden
met een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach,
’t is zo simpel om te doen.

© Hans Cieremans

Een gids in herinneringen

Gezongen door Kim Jonk op de melodie van ‘Bridge over troubled water”

Als de zon schuil gaat
achter de mist
en als de schemering
al jouw gedachten wist.
Dan mis ik jou.
O, je leeft in ‘t verleden,
maar ik zal er zijn

als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.
als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.

Als je weg doodloopt
en je bent verdwaald.
Als je niets meer herkent,
en de tijd verschraalt.
Houd mij dan vast,
oh, en laat mij niet los
Want ik zal bij je zijn

als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.
als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.

Voel mijn liefde dan,
één moment.
Eén helder ogenblik,
waarin je mij toch herkent.
Ik zie je lach,
oh en liefde kent geen tijd.
Want ik houd zo van jou,

als jouw lief in herinneringen,
tot in eeuwigheid
als jouw lief in herinneringen
tot in eeuwigheid.

Tot in eeuwigheid.

© Hans Cieremans

ik kan jou niet beter maken

Ik kan jou niet beter maken,
maar ik kan er voor jou zijn,
als een houvast, als een baken,
bij jouw angst en zielenpijn.
Want dat kan ik met jou delen
en dat doe ik met mijn hart
Zo kan pijn misschien iets helen,
als ik meedeel in jouw smart.

Zelfs al lijk je onbereikbaar
en schiet elk woord tekort:
Zwijgend delen werkt ook blijkbaar,
waardoor jij dan rustig wordt.
Het gaat niet om grote dingen,
‘t gaat om mijn aanwezigheid,
delen van herinneringen,
met geduld, aandacht en  tijd.

Ik kan jou niet beter maken,
maar ik kan er voor jou zijn,
als een houvast, als een baken,
bij jouw angst en zielenpijn.
En als ‘t einde eenmaal daar is,
moet ik jou wel laten gaan.
Dan hoop ik dat het echt waar is,
dat de hemel zal bestaan.

© Hans Cieremans

‘bakkie doen’

‘k Belde elke dag mijn moeder
of ik ging een ‘bakkie doen’.
‘k Had gelukkig daar de tijd voor,
want ik was al met pensioen.
Moeder woonde zelfstandig,
maar vooral de laatste tijd,
zorgde dat wel voor problemen,
want ze raakte alles kwijt.

En dat werd alleen maar erger
’t werd gevaarlijk bovendien,
met het gas en soms verdwalen,
maar zelf leek ze ‘t niet te zien.
Ze ontkende en werd woedend
als ik haar hierover sprak.
Ze aanvaardde niet mijn zorgen,
nee, dan ging ze uit het dak.

Nu is moeder overleden,
brak haar heup, toen ging het fout
Dat kwam zij niet meer te boven,
ze was kwetsbaar, ziek en oud.
’t Geeft me rust, maar ‘t voelt ook dubbel,
het wordt nooit meer zoals toen.
Kon ik haar nog maar eens bellen
of gewoon een ‘bakkie doen’.

© Hans Cieremans