Bloemenzee

Een bloemenzee
vlak langs de rijbaan.
Een vlugge blik
in het voorbijgaan.
Een krantenfoto,
een fiets en een auto.
Beklemmende stilte,
geluid van de straat.
Een angstige droom,
die werk’ lijk bestaat.
Onrealistisch,
niet te bevatten.
Plannen en toekomst,
die uit elkaar spatten.

Een bloemenzee
vlak langs de rijbaan.
Linten en kaarten,
mensen die stil staan.
Droevig, bewogen,
tranende ogen.
Blikken vol afschuw,
zonder een woord.
Alleen maar een naam,
die soms wordt gehoord.
De zon gaat onder,
dan is de nacht er.
De lege straat laat
een bloemenzee achter.

Een bloemenzee
vlak langs de rijbaan,
tranen van dauw,
de zon zal straks opgaan.
Mensen die kijken,
dagen verstrijken.
Bloemen verwelken
ze blijven niet lang.
Dagelijks leven
neemt weer zijn gang.
Een bloemenzee
met duizenden vragen,
teken van liefde,
die mensen zal dragen.

© Hans Cieremans

 

De Partij voor Zwevertjes (De PvZ)

 

Hij is links, hij is niet rechts,
hij is niet middendoor.
Hij is niet tegen, niet neutraal
en hij is ook niet voor.
Hij is het zwevend kiezertje,
die wel een mening heeft.
Maar weet niet aan wie hij zijn stem
in ’t stemhokje straks geeft.

Hij luistert naar de radio
en kijkt naar de tv.
Dat geeft hem weinig helderheid.
Is het nou ja of nee?
Soms denkt hij dan: ‘Dit is het wel’,
maar hij gelooft niet echt,
dat degene die hij hoort
ook echt doet wat hij zegt.

Als puntje bij het paaltje komt,
dan is steeds zonneklaar.
Wat hem daarnet werd toegezegd,
maakt die persoon niet waar.
Hij is niet blij, hij is niet boos,
dat komt omdat hij zweeft.
Een zwever is besluiteloos,
die in verwarring leeft.

Zou een Partij voor Zwevertjes
ook werkelijk bestaan,
dan zou een grote meerderheid
ook naar de stembus gaan.
Die kleurde dan het vakje rood
voor de PvZ.
En vormt dankzij hun meerderheid
alleen een kabinet.

© Hans Cieremans

Dummietrumpie

Dummietrumpie is de baas
in het kabouterbos.
Hij woont daar in een witte boom
gedecoreerd met mos.
Hij schrijft daar veel decreetjes
die worden afgekeurd.
En ben je het niet met hem eens,
dan vindt hij dat je zeurt.

Dummietrumpie is heel vreemd,
hij duldt geen tegenspraak.
Maakt ruzie met de media,
hij noemt ze ‘nep’ heel vaak.
Dummietrump’s reacties
zijn meestal onbeheerst.
Gedraagt zich als een kleutertje
als hij roept: ‘Mijn bos eerst!’

Dummietrump’s ideetjes
verdedigt hij vol vuur.
‘Aan de bosrand bouwen wij
een hele grote muur’.
Voortdurend onberekenbaar
liegt hij er flink op los.
Ja, Dummietrump is een gevaar
voor iedereen in ’t bos.

Waarom nemen kabouters
zo’n leider serieus?
Want je kon vooraf al zien:
‘Dit is een foute keus’.
Met de gebakken peren
zijn zij nu opgescheept.
En zien toe dat hun Dummietrump
ze naar de afgrond sleept.

© Hans Cieremans

 

‘Yes we can’

Wereld vol glamour en glitter,
rode lopers en geschitter,
Google, Facebook, You Tube, Twitter
met gebruikers wereldwijd.
Wereld vol geweld, verslaving,
van morele ondergraving,
onze westerse beschaving,
op glad is in onze tijd.

Wereld waarin mensen vluchten
voor gevaren die ze duchten,
vol van roddel en geruchten,
waar wantrouwen wordt verspreid
Wereld van de ander haten,
oorlog, bommen en granaten,
waar we vechten en niet praten,
dat is de moderne tijd.

Wereld van het eigen ikke,
waar we and’ ren laten stikken,
andersdenkenden niet pikken,
want die zijn we liever kwijt.
Wereld van klimaat verzieken
door vervuilende fabrieken,
nietsontziende retorieken,
blablabla in onze tijd.

Wereld vol met mooie kleuren,
vogels, vlinders, bloemengeuren,
waar soms wonderen gebeuren,
waar de liefde ons verblijdt.
Wereld die we samen delen,
die we ook weer moeten helen,
waarin kind’ ren kunnen spelen,
dat kan ook in onze tijd.

Wereld om je te verwond’ ren
waar we niemand meer uitzond’ ren,
ons niet laten overdond’ ren
door het ‘ik’ dat wordt verleid.
Wereldwens om na te streven
opdat mensen vredig leven
en elkaar weer kansen geven
‘Yes we can’ in onze tijd.

© Hans Cieremans

 

Een positief journaal

Wanneer komt op televisie
eens een positief journaal.
Van het kind dat is genezen
van een heel riskante kwaal.
Van vrijwilligersbezoekers
bij de oude mensen thuis,
van voldoende goede zorgen
in een nieuw verpleegtehuis.

Van asielzoekers die slagen,
die ons land heel dankbaar zijn.
Van de vogeltjes die zingen
op een dag vol zonneschijn.
Van die vrouw, die net gered werd
door een dapp’ re vluchteling
De geslaagde operatie,
die een moeder onderging.

Van de twee bejaarde mensen
op hun gouden bruiloftsfeest.
Van een afgelegd examen,
dat succesvol is geweest.
Van het smoorverliefde paartje
levend op een roze wolk.
Van de hulp die mensen bieden
aan een zwaar getroffen volk.

Wanneer komt op televisie
eens een positief journaal.
Niet om ogen te gaan sluiten
voor wat fout gaat allemaal.
Maar als ik naar het journaal kijk,
dan verlies ik soms de moed.
Want het is zo deprimerend
en er gaat nog zoveel goed.

© Hans Cieremans

De ouderen van dagen

Al die ouderen van dagen,
die voortdurend aandacht vragen,
depressief zijn en maar klagen,
krampje hier en pijntje daar.
Niet flexibel, maar rechtlijnig,
zus te veel en zo te weinig,
ontevreden en chagrijnig,
irritant en prikkelbaar.

Al die oudjes die maar zeuren,
met hun sombere humeuren,
Ze zijn haast niet op te beuren,
niets is leuk, ze doen nooit mee.
Want ze vinden het niet boeiend
of het is ze te vermoeiend
en ze zitten kwijlend, knoeiend,
heel de dag voor de tv.

Oudjes, die zich doodvervelen
vaak bezien met  vooroordelen,
die gedeeld worden door velen
en hun niet worden bespaard.
Maar dat beeld dat maakt me kriegel,
want kijk nu eens in de spiegel
en bekijk je eigen giechel,
straks dan ben jij zelf bejaard.

En dan loop je zelf te klagen,
want je wilt ook aandacht vragen,
slijt jij eenzaam al je dagen,
want geen mens maakt tijd voor jou.
Dan voel jij je ook verlaten,
mag je met een robot praten.
Houd mijn woorden in de gaten,
want die tijd komt super gauw.

© Hans Cieremans

 

 

In de wereld van het ‘haasten’

In de wereld van het ‘haasten’
zijn agenda’s goed gevuld.
Daar gelden alleen prestaties,
wordt geen tegenspraak geduld.
Stappen mensen in hun auto’s
en dan geven ze ‘plankgas’.
Harder, sneller, groter, beter
naar nog mooier, groener gras.

In de wereld van het ‘haasten’
wordt de aarde opgewarmd.
Worden mensen alsmaar rijker,
maar het leven dat verarmt.
Daar is ‘t bijna vijf voor twaalf,
toch zijn mensen ziende blind.
Het staat niet in hun agenda’s
dat de echte tijd flink dringt.

In de wereld van het ‘haasten’
draait het om het ‘eigen ik’.
Maakt men zich om luxe zaken,
geld en aanzien reuze dik.
En het gras wordt juist niet groener,
maar van dioxide zwart.
Het ligt altijd aan de ander,
in een wereld zonder hart.

In de wereld van het ‘haasten’
is voor ‘anders zijn’ geen plek
Ieder dopt zijn eigen boontjes
wie dat niet doet, die is gek.
Wat de anderen mankeren,
dat is wat geen mens daar boeit.
Tot ze zelf het lootje leggen
en het gras zelfs niet meer groeit.

In de wereld van het ‘haasten’
zie ik tot mijn eigen schrik
in de spiegel van die wereld
niet die ander. Daar sta ik.

© Hans Cieremans

Vrije meningsuiting

Er is vrije meningsuiting
in ons democratisch land
Dus geloof, ras of geaardheid,
geen probleem, niets aan de hand.
Maar als je voor Zwarte Piet bent
of je helpt een vluchteling,
moet je door detectiepoortjes
of er moet een piemel in.

En je mag van alles roepen
als je niet discrimineert.
‘Minder, minder Marokkanen’,
dat valt daarom dus verkeerd.
En de voor- en tegenstanders
rollebollen over straat.
Is dat vrije meningsuiting
in een tolerante staat?

Iedereen die heeft een mening
je bent goed of crimineel.
Mensen gaan dan demonstreren,
meestal met een vooroordeel.
En de tegendemonstraties
zijn de basis voor geweld
Mensen schelden, slaan en schoppen
omdat vrije mening telt.

Er is vrije meningsuiting
in ons democratisch land
Dus geloof, ras of geaardheid,
geen probleem, niets aan de hand.
Maar waar is ‘t besef gebleven,
van moraal en van fatsoen?
Vrije meningsuiting slaagt pas,
door het met respect te doen.

© Hans Cieremans

Sneeuwwitte duif

Sneeuwwitte duif,
symbool van de vrede.
Breng je olijftak
naar waar wordt gestreden.
Ga mensen bevrijden
van wreed zinloos lijden.
Smelt daar hun wapens
om tot een ploeg
als teken van hopen,
genoeg is genoeg.
Opdat het geweld
voorgoed wordt verdreven.
En mensen in vrijheid
en vrede gaan leven.

Sneeuwwitte duif
symbool van de liefde.
Breng je olijftak
naar mensen die griefden.
Verlos hen die haten,
die niet willen praten.
Breng daar de boodschap,
dat haat nergens wint.
Dat haat zal verdwijnen,
waar liefde begint.
Breng je olijftak
als vreugdevol teken,
opdat alle haat
voorgoed is geweken

Sneeuwwitte duif
breng liefde en vrede
Daar waar zo zinloos
en wreed wordt geleden.
Breek harten open,
biedt kansen op hopen.
Laat mensen zien
dat kruitdamp verdwijnt,
dat achter die dampen
de zon eeuwig schijnt.
Sneeuwwitte duif
dan bloeien olijven
aan jouw tak van vrede,
die eeuwig zal blijven.

©Hans Cieremans

Moeder Theresa

Zieken, thuislozen, bedelaars, lijken,
de zon brandt zinderend heet.
Ondraaglijke stank in de sloppenwijken,
niet te verteren groot leed.
Bedelaars die om aalmoezen vragen,
mensen die sterven op straat.
Beelden als dit zijn kan geen mens toch verdragen,
toch weten wij dat het bestaat.

Calcutta een stad zoals boven beschreven,
waar moeder Theresa begon,
te strijden tegen ‘t onmenselijke leven,
vanuit haar roeping als non.
Zij voelde haar taak door God opgedragen,,
was tot haar dood non Actief.
Zij zorgde voor mensen, zonder te klagen,
zij had al de zwakkeren lief.

In haar witte sari, ging zij langs barakken,
vol met besmettingsgevaar.
Moeder Theresa liet nooit de moed zakken,
Zij voelde : ‘De Heer was met haar.’
Vol naastenliefde deed zij haar licht stralen,
bestreed zij ziekte en dood.
‘t Zat niet altijd mee, want daar in Bengalen
ontstond ook nog eens hongersnood.

Zij was barmhartig, onwrikbaar, bijzonder,
een kleine vrouw, maar zo groot.
Dienstbaar, hulpvaardig, geloof in het wonder,
redde veel mensen in nood.
Verdiende ook de Nobelprijs voor vrede,
was levende engel op aard.
Moeder Theresa, herdacht in gebeden,
de paus heeft haar heilig verklaard.

© Hans Cieremans