onze ‘waaroms’

Talloos zijn de ‘waarom’-vragen,
waar geen antwoord voor bestaat.
‘Waaroms’  die je zelf moet dragen,
waar de zin je van ontgaat.
‘Waaroms’ die je hersens kwellen,
je geen reden van beseft.
Waarbij niemand kan vertellen,
waarom jou die ‘waaroms’ treft.

Maar je ‘waaroms’ kun je delen,
met degeen die naast je staan.
Want als jij, zo zijn er velen,
die ‘waaroms’ ook niet ontgaan.
Die jouw ‘waaroms’ ook herkennen,
en die zien hoe jou dat raakt.
Die ook weten; ‘’t Zal nooit wennen’,
want ze hebben ‘t meegemaakt.

Maar ze helpen accepteren
wat niet acceptabel lijkt.
En hun troost zal je waarderen,
naarmate de tijd verstrijkt.
Eens dan zal de wond gaan helen,
als de troost langzaam beklijft.
Maar al blijf je ‘waaroms’ delen,
’t is het litteken dat blijft.

Talloos zijn de ‘waarom’-vragen,
waar geen antwoord voor bestaat.
‘Waaroms’  die je zelf moet dragen,
waar de zin je van ontgaat.
Maar ze horen bij het leven,
’t gaat soms anders dan je wilt,
Maar als wij elkaar troost geven
wordt ‘ geen antwoord’ ooit eens mild.

© Hans Cieremans

Mien Corona

In het dorpje Quarantaine
aan de Covid negentien,
woont al heel lang Mien Corona,
achternaam is Aspirien
Mien voelde zich niet zo lekker,
en ging naar haar huisarts Spuit,
zijn praktijk was in de Teststraat
dat was net de straat hier uit.

Dokter Spuit was niet aanwezig,
dokter Pfizer was er wel.
Dat kon Mien niet zoveel schelen,
zij zat niet goed in haar vel.
Dus ze liet zich onderzoeken,
dokter Pfizer was niet blij.,
consulteerde een collega,
dokter Jansen kwam erbij.

Da’s er eentje van een tweeling,
in het dorp heel goed bekend.
Je bent in vertrouwde handen,
als je bij die Jansen bent.
Hij zei; ‘Beste Mien Corona,
’t is een virus tot mijn schrik,
dokter Pfizer helpt je verder
met een goed werkende prik..

Je moet wel in isolatie,
dat begrijp je wel misschien.
als zovelen op de Covid,
die ik voor jou heb gezien’.
Mien ging toen in isolatie,
keek tien dagen naar tv.
En ze dacht:’ Het is wel saai hoor,
maar toch beter dan d’ IC’.

De moraal

Heb je net als Mien ook klachten,
ga dan naar de dokterspost,
de praktijk van Pfizer, Jansen,
dan wordt het snel opgelost.

© Hans Cieremans

ouders blijven altijd

Onvoorwaardelijke liefde,
de geborgenheid, de vreugd,
zitten in herinneringen
aan een onbezorgde jeugd.
Uit de tijd toen je naar school ging,
onbekommerd hebt gespeeld,
wat in wederzijds vertrouwen
met je ouders werd gedeeld.

Maar het wordt ineens heel anders,
als een ouder overlijdt,
Geen herinnering meer delen,
van vreugd en geborgenheid.
Dan is er een wond geslagen,
waarvoor altijd werd gevreesd,
die ingrijpend, confronterend
pas na lange tijd geneest.

Al je vreugde wordt dan weemoed,
de geborgenheid verdwijnt.
Onbezorgde jeugd van vroeger,
komt dan plotsklaps tot zijn eind.
En al zal de wond genezen,
’t litteken dat blijft altijd.
Maar eens zal de pijn verand’ ren
van verdriet in dankbaarheid.

 Dan geniet je van verhalen
en de foto’s van weleer,
de gelukkige momenten,
en van liefde en veel meer.
En je lach breekt door je tranen
als je denkt aan vroeger tijd.
Ouders kun je gaan verliezen,
maar je raakt ze nooit echt kwijt.

© Hans Cieremans

Bibian

Achter de besneeuwde bergen
vind je de herinnering,
waar een toekomstdroom verbleekte
in de sneeuw ten onder ging.
Smetteloze witte deken
brak de toekomst bikkelhard.
In een slalom naar het einde
werd sneeuwwit ineens gitzwart.

Voor geluk en toekomstdromen
leek geen enk ’le berg te hoog.
Liep je met je gouden plakken
richting van de hemelboog.
Wel bewust van de lawine
die zich op ’t geluk neerstort,
bleef je dromen van een toekomst
ook al was die toekomst kort.

Bergen hebben altijd dalen,
daar snowboardde jij doorheen.
Zelfs al leek het dal verlaten,
was je daar toch nooit alleen.
Nu is ‘dan’ een ‘toen’ geworden,
lijkt je wereld stil te staan.
Maar jouw power en jouw liefde
zullen eeuwig voortbestaan.

© Hans Cieremans

de ‘kluts’

Heeft iemand soms mijn ‘kluts’ gezien,
ik mis hem al een tijd.
Sinds ‘waanzin’ zich de ‘waarheid’ noemt,
ben ik mijn ‘kluts’ al kwijt.
Ik zoek mijn ‘kluts’ nu overal,
waar kan mijn ‘kluts’ toch zijn?
Misschien wel bij de avondklok,
al acht ik die kans klein.

Hoe kan ‘waanzin’, ‘waarheid’ zijn
als ‘waarheid’ het niet wint?
Dan is het toch ook niet zo gek,
dat ik mijn ‘kluts’ niet vind.
Want doordat ‘waanzin’ ‘waarheid’ is
raakte mijn ‘kluts’ verward.
Daardoor ben ik hem kwijt geraakt
en dat voelt heel apart.

Zonder ‘kluts’ snap ik het niet,
dat ‘waanzin’ ‘waarheid’ is.
Ik geloof de ‘waarheid’ wel,
maar ‘waarheid’ heeft het mis.
Hoe het zit  weet ik niet meer
ik zie alleen  gepruts.
En wat ik langzaamaan begrijp:
‘Ik kan niet zonder ‘kluts’.

© Hans Cieremans

 

demonstrant, zeg luister even

Demonstrant, zeg luister even,
waarom doe je nou zo sneu.
Geen mens is blij met de loc down
iedereen is het echt beu.
Maar stop met je loze kreten
‘Wij zijn onze vrijheid kwijt,
regels zijn buiten proportie,
weg met onze overheid’.

Je kunt vrijheid pas verwerven,
als het virus niet meer leeft,
als we alle regels volgen,
die de overheid ons geeft.
Want het virus is geen griepje
het verspreidt zich vliegensvlug.
Pas als wij de regels volgen,
dan komt onze vrijheid terug.

Het zijn niet de virologen
geen minister-president,
geen Bill Gates en geen complotten,
of het slaafse parlement,
Nee, het is alleen het virus
en dat raken we weer kwijt
als jij ook regels in acht neemt
met veel solidariteit.

Het vaccin dat gaat ons helpen,
angst is daarvoor niet terecht.
Allemaal een simpel prikje,
maakt een eind aan dit gevecht.
Dan kan jij weer lekker feesten,
lopen de IC’s weer leeg.
Ach, je mag wel demonstreren,
maar ’t is beter als je zweeg.

Demonstrant, zeg luister even,
waarom doe je nou zo sneu.
Geen mens is blij met de loc down
iedereen is het echt beu.
Maar jouw vrijheidsstrijd kost levens,
‘t brengt je medemens in nood
Want een vrijheid is geen vrijheid
als die vrijheid mensen doodt.

© Hans Cieremans

Moed

Het vraagt moed om te aanvaarden
wat je niet aanvaarden kunt.
Als je leeft in een impasse,
een ondraaglijk  dieptepunt .
Als je niets meer op kunt lossen
en verzet geen zin meer heeft
Als verdriet je drijft tot wanhoop,
je ontredderd verder leeft.

Leer dan feiten te aanvaarden
dat biedt  tranen tegenspel.
Want aanvaarding geeft berusting,
dat bevordert je herstel.
Dat kost kracht en dat is knokken,
daarvoor moet je moedig zijn.
Deel die moed met je geliefden,
die meeleven met jouw pijn.

Laat geliefden je dan troosten,
juist als het ontroostbaar lijkt.
Stel je open voor hun liefde,
die door hen wordt aangereikt.
Met hun steun leer je aanvaarden,
wat zo onaanvaardbaar is.
Vind je moed, gloort er weer toekomst
en verzacht je het gemis.

Het gemis wordt dan verweven
in je dagelijks bestaan.
Krijg je kracht om te aanvaarden,
kan je leven verder gaan.
Met berustende aanvaarding
zie je ondanks je gemis,
door je moed en kracht van liefde
opnieuw licht in duisternis.

© Hans Cieremans

ons gedrag

Wat Corona zeker niet is:
‘Het product van een complot.
’t Is geen onzin, geen verzinsel,
het is ook geen straf van God’.
Het is wel een gemeen virus,
dat zich razendsnel verspreidt.
Dat alleen maar wordt bestreden
door vooral saamhorigheid.

Dat betekent afstand houden,
een bewijs van burgerplicht.
Zelf beschermend, handen wassend,
op de medemens gericht.
Ook al is nog veel onzeker,
twijfelachtig, onbekend.
Mondkapjes, desinfecteren.
’t Is niet leuk, maar ach het went.

Laten we de rijen sluiten,
’t valt of staat met ons gedrag.
Laten we  niet gaan verzanden
in voortdurend zelfbeklag.
Want we willen niet in lockdown,
geen tekort op de IC.
Geen verbod in het verpleeghuis,
of een uitvaart op tv.

En ook geen gesloten scholen,
geen failliet en geen ontslag.
En dat kunnen we bereiken,
simpelweg met ons gedrag.
Denk aan eigen hygiëne,
vermijd drukte, ventileer.
Want een nieuwe virusgolf,
dat wil immers niemand meer.

© Hans Cieremans

Wie is dat meisje?

Zoektocht per gedicht naar aanleiding van het huwelijk van mijn ouders 19 oktober 1938 in Rotterdam

Trouwfoto van lang geleden,
door de tijd is hij vergeeld.
’t Is de foto van mijn ouders,
‘t brengt hun mooiste dag in beeld.
Op die dag, net voor de oorlog
was het voor mijn ouders feest.
Hoe het was zou ik niet weten,
‘k ben er zelf niet bij geweest.

Op de foto staat een meisje,
trots en feestelijk gekleed.
Wie het is, is mij een raadsel,
‘k weet alleen maar hoe ze heet.
Want haar naam staat op de foto
ergens op de achterkant.
‘k Vraag me af, hoe was dit meisje,
met mijn ouders toen verwant?

Trouwfoto van lang geleden,
roept bij mij veel vragen op.
Maar vooral: ‘Wie is dat meisje,
met die leuke krullenkop?’
Het bruidsmeisje van mijn ouders,
dat zo blij en stralend oogt.
Kan iemand mij het nog vertellen:
‘Wie is/was toch die Henny Voogd?’

© Hans Cieremans

old men matter

Een klein geniepig virusje,
zweefde in Wuhan
waar een grote menigte
op de markt kwam.
De afstand tussen mensen
was daar behoorlijk klein.
Het virusje verspreidde zich
dat kon daar soeverein.

Terwijl de mensen shopten,
trok ’t virusje zijn  plan.
Hij deelde virusdeeltjes uit,
daar kwam een uitbraak van.
Hij maakte echt geen onderscheid
in ras, stand, aard, geloof.
Hij besmette iedereen,
die hem naar binnen snoof.

Hij kwam via carnaval
en ging van stad naar stad,
’t Liefst in drukke menigten
waar hij successen had.
Het virusje was geen racist,
dat bleek in de praktijk.
Voor zijn vermenigvuldiging,
was iedereen gelijk.

Behalve voor veel ouderen,
daar was wel onderscheid.
Daar bracht hij verderf en dood
en veel eenzaamheid.
De ouderen die treurden,
bezoek dat niet meer kwam.
Het spandoek  ‘Old men matter’,
zag niemand op de Dam.

Nu hebben we versoepeling,
bezoek wordt toegestaan.
Maar als ’t virusje weer komt,
moet het anders gaan.
Door zorg op maat te geven,
bedenk nu vast maar hoe.
Want kwetsbaren en ouderen,
die doen er ook echt toe.

© Hans Cieremans