Kerstcadeau

.

Kon ik maar de vrede kopen,
als een geweldig kerstcadeau
Ik zou roepen: ’Maak het open’.
Maar dat werkt helaas niet zo.
Toch de boodschap van de vrede,
is verkrijgbaar overal
en met liefde te besteden,
af te halen in een stal.

©Hans Cieremans

 

 

Nelson Mandela

Jouw goedheid, een vlam
voor eeuwig verborgen,
maar nimmer gedoofd
voor de mensen van morgen.
Je vocht voor de vrede,
je strijd is gestreden.
Vergevingsgezind,
waar menigeen faalt.
Je rust is verdiend,
de winst is behaald.
Jij heb indrukwekkend,
historie geschreven.
Het spook van apartheid
voor altijd verdreven.

Jij vocht voor gelijkheid,
men haatte je plannen.
Je was niet gebroken,
al werd je verbannen.
Jij was hun vijand,
jij moest naar een eiland.
Maar je hield staande,
vredesgezind.
Het doet me denken
aan dat koninklijk Kind.
Ook Hij had geen plek
maar niets hield Hem tegen.
Een voorbeeld voor jou,
voor mensen een zegen.

Zijn goedheid, een vlam
voor eeuwig verborgen,
maar nimmer gedoofd
voor de mensen van morgen.
Hij is je Herder,
bij Hem leef je verder.
Nelson Mandela,
held van een tijd.
Verbannen icoon,
voor eeuwig bevrijd.
Straks is het kerst
je vlam zal dan branden
in mensenharten
van talloze landen.

© Hans Cieremans

Het ‘plascontract’

De werkdruk in ’t verpleegtehuis
wordt drastisch aangepakt.
De cliënten allemaal
krijgen een ‘plascontract’.
En de plasjes tussendoor
laat je maar rustig gaan.
Want preventief heeft iedereen
daarvoor een luier aan.

Drie keer daags naar het toilet,
eerst voor het ontbijt.
Om twee uur, da’s na de prak,
is weer plasronde tijd.
Daarna duurt het dan tot zes uur
soms haal je dat maar net.
Je krijgt een luier voor de nacht,
daarna kan je naar bed.

Geweldig dat een luier veel
urine absorbeert.
En luiers zijn vandaag de dag
ook goed geparfumeerd.
Dus oudjes blijven lekker droog,
geen geurtje wordt verspreid.
Plassen mag, natuurlijk wel.
Maar alles op zijn tijd.

Want veiligheid dat staat voorop,
dat zegt het protocol.
Dus rapporteer de hele dag
en plas de luiers vol.
Het personeel wil zorgzaam zijn,
dat treft geen enk ‘le blaam.
Het is het overheidsbeleid,
waar ik me diep voor schaam.

Want zij legt steeds meer regels op,
bezuinigt er op los,
geeft de schuld aan het tehuis,
de oudjes zijn de klos.
De regelgeving slaat ver door,
weg is gezelligheid.
‘Zuster, ik moet plassen nu’.
‘Mevrouw ik heb geen tijd’.

© Hans Cieremans

In de wereld van het ‘haasten’

In de wereld van het ‘haasten’
zijn agenda’s goed gevuld.
Daar gelden alleen prestaties,
wordt geen tegenspraak geduld.
Stappen mensen in hun auto’s
en dan geven ze ‘plankgas’.
Harder, sneller, groter, beter
naar nog mooier, groener gras.

In de wereld van het ‘haasten’
wordt de aarde opgewarmd.
Worden mensen alsmaar rijker,
maar het leven dat verarmt.
Daar is ‘t bijna vijf voor twaalf,
toch zijn mensen ziende blind.
Het staat niet in hun agenda’s
dat de echte tijd flink dringt.

In de wereld van het ‘haasten’
draait het om het ‘eigen ik’.
Maakt men zich om luxe zaken,
geld en aanzien reuze dik.
En het gras wordt juist niet groener,
maar van dioxide zwart.
Het ligt altijd aan de ander,
in een wereld zonder hart.

In de wereld van het ‘haasten’
is voor ‘anders zijn’ geen plek
Ieder dopt zijn eigen boontjes
wie dat niet doet, die is gek.
Wat de anderen mankeren,
dat is wat geen mens daar boeit.
Tot ze zelf het lootje leggen
en het gras zelfs niet meer groeit.

In de wereld van het ‘haasten’
zie ik tot mijn eigen schrik
in de spiegel van die wereld
niet die ander. Daar sta ik.

© Hans Cieremans

Vrije meningsuiting

Er is vrije meningsuiting
in ons democratisch land
Dus geloof, ras of geaardheid,
geen probleem, niets aan de hand.
Maar als je voor Zwarte Piet bent
of je helpt een vluchteling,
moet je door detectiepoortjes
of er moet een piemel in.

En je mag van alles roepen
als je niet discrimineert.
‘Minder, minder Marokkanen’,
dat valt daarom dus verkeerd.
En de voor- en tegenstanders
rollebollen over straat.
Is dat vrije meningsuiting
in een tolerante staat?

Iedereen die heeft een mening
je bent goed of crimineel.
Mensen gaan dan demonstreren,
meestal met een vooroordeel.
En de tegendemonstraties
zijn de basis voor geweld
Mensen schelden, slaan en schoppen
omdat vrije mening telt.

Er is vrije meningsuiting
in ons democratisch land
Dus geloof, ras of geaardheid,
geen probleem, niets aan de hand.
Maar waar is ‘t besef gebleven,
van moraal en van fatsoen?
Vrije meningsuiting slaagt pas,
door het met respect te doen.

© Hans Cieremans

Levenslied

‘t Levenslied dat bij jou hoorde
is toe aan zijn slotakkoorden.
Straks verstommen al je woorden,
wordt het oorverdovend stil.
Als de laatste tonen klinken,
zal ik tranen weg gaan pinken,
zal ik op jouw leven drinken,
jouw uitdrukkelijke wil.

Dan houd ik mijn glas geheven,
breng een toost uit op jouw leven.
‘k Weet wat jij mij hebt gegeven,
mij ook vreugd schenkt in ‘t verdriet.
En al moet ik om jou janken,
‘k wil je eindeloos bedanken,
voor de wonderschone klanken
van jouw mooie levenslied.

Levenslied met lach en tranen,
eens voor allen ‘zang der zwanen’,
‘t waren mooie jaren samen,
dat is straks voorgoed voorbij.
Maar jouw melodie blijft hangen,
in herinnerend verlangen,
blijft het in mijn hart gevangen
’t levenslied van jou voor mij.

© Hans Cieremans

Levenscyclus

Eens op een dag,
zo weten wij allen
sterven je ouders,
de stam is gevallen.
Wij zijn de loten
daaruit ontsproten
die zich dan wort’ len
diep in de grond.
Een nieuwe stam,
waar de oude eerst stond.
Daar hoop je te bloeien
in lengte van dagen
en hoop je met liefde
je vruchten te dragen.

Wij nieuwe stammen
uit d’ aarde gerezen,
zijn nu of straks,
allemaal wezen.
De oude bomen
zijn overgenomen.
Maar al hun waarden
blijven bestaan
Hun wijze lessen
die nimmer vergaan,
zijn voedingsbodem
voor ‘t nieuwe leven.
Die wij onze takken
weer door kunnen geven

De oude stammen,
wij zullen ze missen
Maar al hun wijsheid
is niet uit te wissen
Hun spoor nagelaten
aan ons nazaten.
Aan onze stammen
schenken ze kracht.
De oude stammen,
zij rusten dan zacht.
Al zijn ze gebroken
God zal zich ontfermen
Terwijl wij hun lessen
nu mogen beschermen.

© Hans Cieremans

Klein, lief Syrisch jongetje

Klein, lief Syrisch jongetje,
met je gezicht vol bloed,
je lijfje grijs van ‘bommen-stof’,
omdat er oorlog woedt.
Daar zit je op een stoel,
apathisch en ontheemd.
En alle mensen om je heen,
die ken je niet, zijn vreemd.

Klein, lief Syrisch jongetje
slachtoffertje van strijd.
Je bent je ouders en je jeugd
door de oorlog kwijt.
Je kent de vrede niet,
geen vrijheid, geen geluk.
Je kent wel haat en oorlog en
dat maakt je toekomst stuk.

Klein, lief godd’lijk jongetje,
Kind dat ons vrede schenkt
Ik vraag jou of je eventjes
aan ’t Syrisch ventje denkt.
Breng liefde in zijn hart,
veeg bloed van zijn gezicht.
Leid hem zo op de weg van hoop,
naar vrede en naar licht.

© Hans Cieremans

Geschreven op de melodie van ‘O, little town of Bethlehem’.

Zuster Theresa

Zuster Thérèse was ziekenverzorgster
in het verpleeghuis vlakbij.
Thérèse was vrolijk, was lief en was zorgzaam,
ze maakte de ouwetjes blij.
Ze hield van haar werk,
ze was er al jaren,
toen kwam de inspectie er aan
Thérèse die had niet de juiste diploma’s,
ze was onbevoegd , onbekwaam.

Het verpleeghuis zat in de malaise,
want de zorg die was daar ondermaats.
Dat kostte de kop van Thérèse,
Yvonne die kwam in haar plaats.

Yvonne was twintig, was weinig empathisch,
maar had een diploma op zak.
Ze had niveau vier, voldeed aan de regels,
maar levenservaring ontbrak.
De oudjes, die waren niet blij met Yvonne,
ze misten Thérèse altijd.
De inspecteur zei: ’t Niveau dat moet hoger,
Yvonne heeft meer kwaliteit’.

Het verpleeghuis zat in de malaise,
want de zorg die was daar ondermaats.
Dat kostte de kop van Thérèse,
Yvonne die kwam in haar plaats.

Yvonne voldeed aan de wetten en regels
en hield zich aan elk protocol.
Ze schreef de verslagen op de computer.
‘Zorg op maat kent geen lol’.
Zo werd voldaan aan de wensen en eisen,
wat staat voor de zorgkwaliteit.
De oudjes werden verzorgd volgens regels,
de sfeer van Thérèse was kwijt.

Het verpleeghuis zat in de malaise,
want de zorg die was daar ondermaats.
Maar de oudjes die wilden Thérèse,
heel  graag voor Yvon in de  plaats.

© Hans Cieremans

Sneeuwwitte duif

Sneeuwwitte duif,
symbool van de vrede.
Breng je olijftak
naar waar wordt gestreden.
Ga mensen bevrijden
van wreed zinloos lijden.
Smelt daar hun wapens
om tot een ploeg
als teken van hopen,
genoeg is genoeg.
Opdat het geweld
voorgoed wordt verdreven.
En mensen in vrijheid
en vrede gaan leven.

Sneeuwwitte duif
symbool van de liefde.
Breng je olijftak
naar mensen die griefden.
Verlos hen die haten,
die niet willen praten.
Breng daar de boodschap,
dat haat nergens wint.
Dat haat zal verdwijnen,
waar liefde begint.
Breng je olijftak
als vreugdevol teken,
opdat alle haat
voorgoed is geweken

Sneeuwwitte duif
breng liefde en vrede
Daar waar zo zinloos
en wreed wordt geleden.
Breek harten open,
biedt kansen op hopen.
Laat mensen zien
dat kruitdamp verdwijnt,
dat achter die dampen
de zon eeuwig schijnt.
Sneeuwwitte duif
dan bloeien olijven
aan jouw tak van vrede,
die eeuwig zal blijven.

©Hans Cieremans