gedicht Rotterdam voor de toerist

Als je lekker wil gaan nassen,
komt gezellig naar nul tien.
Laat je maar eens goed verrassen,
in de ballentent misschien.
Hiero, bijna in het centrum,
zijn de ballen altijd vers.
En je zit vlak bij de havens.
Rotterdam, dat is pas gers.

Want je loop zo naar de koopgoot
of misschien de Euromast.
Of gaat varen met de Spido,
als je lekker heb genast.
Drink aan boord een lekker pijppie,
als je vaart langs de Ahoy
Rotterdam, daar mot je wezen,
het is bloedverziekend mooi.

Blijf gewoon een poossie meuren,
op de SS Rotterdam.
En maak ook een mooie rondrit
in een Rotterdamse tram.
Pik ook effe een terrassie,
voor een lekker bakkie pleur.
‘r Is als kakken zonder douwen,
effe weg zijn uit de sleur.

Rotterdam dat is toch ech wel
onze aller gaafste stad.
Ja toch niet dan? Zeg nou zelluf
’t is gewoon een warrem bad
En voordat je af gaat taaien,
in je eigen bedje kruip.
Ga dan effe langs het mooiste,
da’s de Rotterdamse Kuip.

© Hans Cieremans

 

kerstmis uit mijn jeugd

Vroeger was de Kerst heel anders,
sober en traditioneel,
Nu is Kerst heel overdadig
seculier en commercieel.
ik mis bij het ouder worden,
soms de eenvoud van die tijd,
Kerstmis bij de kolenkachel,
met gezinssaamhorigheid.

Gipsen beeldjes in de Kerststal
echte kaarsjes in de boom.
En het was bijna bijzonder
als je kaarsjes had op stroom.
Ieder jaar sprak Juliana
steevast op de radio.
Uit het distributiekastje
klonken ‘groeten uit Davos’.

Men had nog geen televisie
en ook zelden telefoon.
Dus we gingen ganzenborden,
het geluk was heel gewoon.
Ook zongen we samen liedjes
van het Kindje in de stal
en van ‘Nu sijt wellecome’
en ‘het licht schijnt overal’.

Feestelijk was ook het eten,
Kerstrollade, rode kool,
En we vierden met z’n allen
Kerstfeest met de zondagsschool.
Daar kreeg je een sticht’ lijk boekje
van ‘het huisje in de sneeuw’.
Ach, zo ging het jaren vijftig
van de nu voorbije eeuw.

Zo verlang ik soms met weemoed
naar de Kerst van vroeger tijd.
Naar die vroegere tradities,
eenvoud en gezelligheid.
’t Waren kostbare momenten,
die ik liefdevol onthoud,
in ’t besef dat tijd niet stilstaat
en zo wordt ik langzaam oud.

© Hans Cieremans

Psychisch lijden

Paranoia en narcisten,
drugsverslaafden en autisten,
bipolairen, masochisten
hebben geestelijk gebrek.
Schizofrenen met psychoses
hysterie en dwangneuroses,
die beladen diagnoses,
noemt men simpelweg vaak ‘gek’.

Hypochonders, kleptomanen
Borderliners, pyromanen,
smetfobieën, grootheidswanen
zijn ‘afwijkend, abnormaal’.
De dwangmatig obsessieven,
pathologisch agressieven
en de manisch depressieven,
ach, wie hoort naar hun verhaal?

De Alzheimers, necrofielen,
zwakbegaafden, randdebielen,
het zijn psychisch zieke zielen
met een lijden heel intens.
Al die geestelijk gestoorden
opgesloten in hun oorden,
ze  zijn soms te gek voor woorden,
maar zijn ook volwaardig mens.

© Hans Cieremans

Haat en Liefde

‘Haters’ kunnen enkel  ‘haten’,
en gebruiken slechts geweld.
En als zij het leven laten,
sterven ze als grote held.
Krijgen hemelse beloning,
‘t is hun hoofdprijs  van de ‘haat’
‘t Wordt gezien als de bekroning
van een echte heldendaad.

Zij gebruiken kindsoldaten,
die leren van kindsbeen af,
hoe je anderen moet ‘haten’
van de wieg tot aan het graf.
Als ze ooit een aanslag plegen,
heten ze ze geen moordenaar,
maar zij zijn voor hen die ‘haten’
een gevierde martelaar.

Maar de ‘haat’ zal het nooit winnen,
omdat ‘liefde’ ook bestaat.
‘Liefde’ gaat over beminnen,
wat veel sterker is dan ‘haat’.
Zouden ‘haters’ zich bekeren
al vanaf de moederschoot,
dan zal ‘haat’ hen ‘liefde’ leren
dat veel sterker is dan dood.

‘Liefde’ is nooit weg te vagen,
wint het altijd van het kwaad.
‘Liefde’ is nog nooit verslagen,
ook niet door de grootste ‘haat’.
‘Haters’ die alleen slechts ‘haten’,
kennen oorlog en geweld.
Maar zijn eenzaam, godverlaten,
zijn de ware antiheld.

© Hans Cieremans

 

Klein, onschuldig mensenkind

Klein, onschuldig mensenkind,
met je gezicht vol bloed,
je lijfje grijs van ‘bommen-stof’,
omdat er oorlog woedt.
Daar lig je zwaar gewond,
apathisch en ontheemd.
En alle mensen om je heen,
die ken je niet, zijn vreemd.

Klein, onschuldig mensenkind,
slachtoffertje van strijd.
Je bent je ouders en je jeugd
door de oorlog kwijt.
Je kent de vrede niet,
geen vrijheid, geen geluk.
Je kent geweld, haat, oorlogstuig
dat maakt je toekomst stuk.

Klein, onschuldig mensenkind,
wat ken je meer dan haat?
Zou er voor jou een leven zijn,
waar oorlog niet bestaat?
Het lijkt zo uitzichtloos,
‘haat’ geeft niks om een kind.
En die haat verliest alleen,
wanneer de liefde wint.

Ik leerde ooit van ‘t Mensenkind,
een Kind dat liefde bracht.
Het kwam met Kerst, bracht mensen hoop
heeft Hij aan jou  gedacht?
Veegt Hij de ‘bommen-stof’
en ’t bloed van jouw gezicht?
Of is dat ook weer valse hoop,
op liefde, vrede, licht?

Klein, onschuldig mensenkind,
ik zie pijn en verdriet
Ik twijfel zelfs aan ’t Mensenkind,
ik ken de waarheid niet.
Toch omarm ik Zijn verhaal,
het geeft me wat houvast.
Hoop dat er ooit een leven komt,
waar haat nooit meer in past.

Op de melodie van ‘Oh, little town of Bethlehem’

© Hans Cieremans

 

Feijenoord kampioen

Refrein:

Hand in hand kameraden
hand in hand voor Feijenoord één.
Geen woorden, maar daden.
Leve Feijenoord één.

Ga je mee naar het Hofplein,
voeg je bij het legioen
Neem een duik in de fontein.
Feijenoord één is kampioen.
Wat is dat een wereldploeg,
kampioen zonder verslappen
Ga mee naar een Feijenoord-kroeg
om een pintje te gaan happen.
Nu gaat de beste club
voor de Europacup.

Refrein

Geen AZ, geen PSV,
die hun wonden moeten likken
Ook nul twintig telt niet mee,
da’s voor hun wel even schrikken
Met de ploeg van ‘hand in hand’
lopen wij de polonaise.
Kampioen van Nederland
en nul-twintig in malaise.
Het feest kan niet kapot
met dank aan Arne Slot.

Refrein

Het wordt feest bij het stadhuis
voor de grote kampioen
Stort je in het feestgedruis
geef je buurvrouw maar een zoen
Raak je door het  bier wat lam,
Ach, dat kan de pret niet drukken.
Het is feest in Rotterdam
en desnoods kom je op krukken.
‘You ‘ll never walk alone’,
bij ‘t passend eerbetoon.

Refrein

© Hans Cieremans

 

Dementie, tijd en de liefde

‘De toekomst’  verdampt in een schimmige nevel,
waarin ‘het verleden’ herleeft.
Een bron van frustratie, van angst en van wrevel
en vaag nog herinnering geeft.

Maar tussen ‘toekomst’ en ‘het verleden’
ligt ‘hier en nu’ als een kans
om te genieten,  om goed te besteden
dan krijgt het ‘hier en nu’ glans.

Dat ‘hier en het nu’, dat vluchtig voorbij gaat,
kent soms een helder moment.
Sporadisch een glimlach, waarbij je dan stil staat,
als ‘hier en nu’ wordt herkend.

Een helder moment, heel even, kortstondig
houd het goed vast en bemin
Voel dan de liefde, zo dierbaar, hartgrondig,
het geeft ‘hier en nu’ levenszin.

De liefde is sterk, aan tijd niet gebonden,
breekt door in een wereld vol mist.
Oprechte liefde wordt nimmer geschonden
en wordt door de tijd nooit gewist.

© Hans Cieremans

Oproep aan verzorgende: ‘Simpel’

Ik verlang zo naar wat aandacht,
naar een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach
’t is zo simpel om te doen.
‘t Maakt mijn dag een beetje vrolijk
en geloof me: ‘Dat is fijn’.
’t Kost geen geld, geen tijd, geen moeite
door er simpelweg te zijn.

En dan hoef je niets te zeggen,
zet maar een muziekje aan
Geef me koffie met een koekje,
dan kun jij weer verder gaan,
met verzorgen van de  and’ren
ja ik weet, je hebt het druk.
Maar als jij de  sfeer hier goed maakt,
dan kan mijn dag niet meer stuk.

En ben ik toch chagrijnig,
doe ik boos of obstinaat,
Stel me dan gerust en troost me,
waardoor het weer beter gaat.
En dat kan vaak zonder woorden
met een knuffel of een zoen,
een omhelzing of een glimlach,
’t is zo simpel om te doen.

© Hans Cieremans

Een gids in herinneringen

Gezongen door Kim Jonk op de melodie van ‘Bridge over troubled water”

Als de zon schuil gaat
achter de mist
en als de schemering
al jouw gedachten wist.
Dan mis ik jou.
O, je leeft in ‘t verleden,
maar ik zal er zijn

als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.
als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.

Als je weg doodloopt
en je bent verdwaald.
Als je niets meer herkent,
en de tijd verschraalt.
Houd mij dan vast,
oh, en laat mij niet los
Want ik zal bij je zijn

als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.
als een gids in herinneringen,
die ik deel met jou.

Voel mijn liefde dan,
één moment.
Eén helder ogenblik,
waarin je mij toch herkent.
Ik zie je lach,
oh en liefde kent geen tijd.
Want ik houd zo van jou,

als jouw lief in herinneringen,
tot in eeuwigheid
als jouw lief in herinneringen
tot in eeuwigheid.

Tot in eeuwigheid.

© Hans Cieremans

ik kan jou niet beter maken

Ik kan jou niet beter maken,
maar ik kan er voor jou zijn,
als een houvast, als een baken,
bij jouw angst en zielenpijn.
Want dat kan ik met jou delen
en dat doe ik met mijn hart
Zo kan pijn misschien iets helen,
als ik meedeel in jouw smart.

Zelfs al lijk je onbereikbaar
en schiet elk woord tekort:
Zwijgend delen werkt ook blijkbaar,
waardoor jij dan rustig wordt.
Het gaat niet om grote dingen,
‘t gaat om mijn aanwezigheid,
delen van herinneringen,
met geduld, aandacht en  tijd.

Ik kan jou niet beter maken,
maar ik kan er voor jou zijn,
als een houvast, als een baken,
bij jouw angst en zielenpijn.
En als ‘t einde eenmaal daar is,
moet ik jou wel laten gaan.
Dan hoop ik dat het echt waar is,
dat de hemel zal bestaan.

© Hans Cieremans