de doolhof van ‘t vergeten

In de doolhof van ’t vergeten,
wijst het hart de juiste weg.
Daarbij zijn geen woorden nodig,
geen gesprek, geen overleg.
Daar laat je de liefde spreken,
die zich uit in lichaamstaal.
In de doolhof van ’t vergeten,
is het spreken niet verbaal.

In de doolhof van ’t vergeten
vindt verdriet een eigen plek.
Daar kun je de liefde voelen,
in het zwijgende gesprek.
Troost zit daar in de omhelzing,
acceptatie, in een zoen.
Woorden hoef je niet te zoeken,
omdat woorden niet voldoen.

In de doolhof van ’t vergeten,
zullen woorden je ontgaan.
Met je glimlach, met je tranen,
kun je daar elkaar verstaan.
In de doolhof van ’t vergeten
daar bestrijd je angst en pijn,
door het hart te laten spreken,
door er simpelweg te zijn.

© Hans Cieremans

de Coronaregels

Mondkapje voor,
desinfecteren.
je als contactbron
laten noteren.
Gezondheid verklaren,
afstand bewaren.
Temperaturen,
meld je eerst aan.
Volg dan de pijlen,
hoe je moet gaan
Het is dan wel fijn,
bezoek mag weer komen,
maar van de sfeer
is wel veel ontnomen.

Soms voelt bezoek
als een beklemming
Coronaregels,
beïnvloeden stemming.
Het zijn geen verwijten,
maar activiteiten,
zijn nu zo anders,
zijn minder spontaan,
Volgens de regels,
past men zich aan.
Niet in de groep,
kletsen of zingen,
niet rolstoeldansen
niet gymmen in kringen.

Het is een keuze
tussen twee kwaaien,
maar de Corona,
mag niet oplaaien.
Regels handhaven
is een opgave.
Maar zonder regels
dreigt ‘terug naar af’,
dreigt nieuwe besmetting
met sluiting als straf.
Luister daarom,
naar de adviezen,
want de strijd van Corona
wil niemand verliezen.

Dus………

Mondkapje voor,
desinfecteren.
en je contactbron
laten noteren.
Gezondheid verklaren,
afstand bewaren.
Temperaturen,
meld je eerst aan.
Volg dan de pijlen,
hoe je moet gaan
Tot de tijd weerkeert
van kletsen en zingen,
van rolstoeldansen
van gymmen in kringen.

© Hans Cieremans

Bezoek

‘k Wou dat ik meer los kon laten,
al was ’t soms maar voor één dag.
Maar dan komt het schuldgevoel steeds,
dat het van mezelf niet mag.
Heel vaak zegt dan mijn omgeving:
‘Gun jezelf wat eigen tijd,
‘t is goed  soms afstand te nemen,
jij hebt ook recht op respijt’.

Mijn gevoel is haast dwangmatig
ik wil steeds weer naar je toe.
Ook al kost het me veel moeite
en ben ik ontzettend moe.
‘Afstand nemen’ zeggen mensen,
‘k was het maanden lang verplicht.
De respijt was een verplichting,
alle deuren gingen dicht.

‘k Voelde me alleen maar schuldig,
los laten, dat  lukte niet.
Die tijd was verschrikkelijk,
‘t gaf frustratie en verdriet.
Toen de deuren open gingen,
ben ik op bezoek gegaan.
Nu heb ik me voorgenomen:
‘‘k Zal geen dag meer overslaan’.

‘k Wil me niet meer schuldig voelen,
ook al vreet het energie.
‘k Heb genoeg respijt gehad nu,
door die rotte pandemie.
‘Los laten’, voor mij geen optie,
’t blijft beperkt tot: ‘Goed advies’.
Zelfs al zou ’t verstand het willen:
‘Het is niet waar ik voor kies’.

© Hans Cieremans

ons gedrag

Wat Corona zeker niet is:
‘Het product van een complot.
’t Is geen onzin, geen verzinsel,
het is ook geen straf van God’.
Het is wel een gemeen virus,
dat zich razendsnel verspreidt.
Dat alleen maar wordt bestreden
door vooral saamhorigheid.

Dat betekent afstand houden,
een bewijs van burgerplicht.
Zelf beschermend, handen wassend,
op de medemens gericht.
Ook al is nog veel onzeker,
twijfelachtig, onbekend.
Mondkapjes, desinfecteren.
’t Is niet leuk, maar ach het went.

Laten we de rijen sluiten,
’t valt of staat met ons gedrag.
Laten we  niet gaan verzanden
in voortdurend zelfbeklag.
Want we willen niet in lockdown,
geen tekort op de IC.
Geen verbod in het verpleeghuis,
of een uitvaart op tv.

En ook geen gesloten scholen,
geen failliet en geen ontslag.
En dat kunnen we bereiken,
simpelweg met ons gedrag.
Denk aan eigen hygiëne,
vermijd drukte, ventileer.
Want een nieuwe virusgolf,
dat wil immers niemand meer.

© Hans Cieremans

we zouden zo graag

We zouden zo graag
van jou willen weten
hoe jij je werkelijk voelt.
Wat is je pijn,
waarom al die onrust,
je lijkt met angst overspoeld?
We zouden zo graag
jouw wereld begrijpen,
je bent niet meer wie je was,
Jij bent zo apathisch,
verward en opstandig,
je blik is een lege grimas.

We zouden zo graag
van jou willen weten
of jij nog wel van ons houdt.
Heb je nog lief,
ondanks je argwaan
dat je geen mens meer vertrouwt?
We zouden zo graag
dat jij ons kon zeggen,
wat jouw gedachten nog zijn.
Maar je zegt niks,
we kunnen slechts gissen
en dat doet ontzettend veel pijn.

We zouden zo graag
van jou willen weten,
wat we voor jou kunnen doen.
Je leeft in jezelf,
toont weinig emotie,
je reageert nooit meer als toen.
Wij zouden zo graag,
dat wij konden helpen.
’t Lukt ons alleen in het klein.
door aandacht te geven,
door liefde te tonen,
gewoon om er voor je te zijn.

© Hans Cieremans

spijt

Opa lag in ’t ziekenhuis,
hij lag op de IC.
Zijn kleinzoon vierde lekker feest
in zijn stamcafé.
Opa snakte hard naar lucht,
en kleinzoon dronk zijn bier.
Opa had het doodsbenauwd,
maar kleinzoon had plezier.

Opa werd in slaap gebracht,
maar heeft het niet gered.
Door kleinzoon ’s achteloosheid
bleek opa toch besmet.
Want kleinzoon was verkouden,
en voelde zich wat moe.
Ondanks alle waarschuwingen
ging hij naar opa toe.

Zo kwam hij naar ’t verpleegtehuis,
waar zijn opa zat.
Hij dacht dat het onzin was,
dat hij Corona had.
Maar na ‘t bezoek werd opa ziek,
kwam op d’ IC terecht
en vocht aan de beademing,
een uitzichtloos gevecht.

Toen opa werd begraven,
stond kleinzoon bij de kist.
En zei: ‘Opa vergeef me,
dat ik me heb vergist.
Dat jou dit overkomen zou,
dat heb je niet verdiend.
Lieve opa, ’t spijt me zo,
jij was mij beste vriend’.

© Hans Cieremans

verdriet

Je wilt ‘t verdringen,
je laat het niet merken.
Je wilt het ontkennen,
je moet het verwerken.
Je kunt het soms delen,
het moet weer gaan helen,
je geeft het een plekje,
je zoekt vaste grond.
Het moet langzaam slijten
de tijd heelt de wond.
Het wordt nooit vergeten,
je leert er mee leven.
Het wordt op den duur
met je leven verweven.

Het litteken blijft
in lengte van dagen.
Het is onafwendbaar,
als jij het moet dragen.
Het kan je ontstemmen,
beheersen, beklemmen.
Je wilt het niet hebben,
maar ‘t komt op je pad.
Op eigen reacties,
heb jij weinig vat
Je wilt het ontvluchten
als uit boze dromen.
Maar ’t is geen bedrog,
niet aan te ontkomen.

Soms moet je huilen,
zelfs tranen met tuiten,
soms lukt het niet
om jezelf te uiten.
Je voelt  het  verlangen
om troost te ontvangen.
Voel dan de liefde,
heel dicht bij elkaar,
voor als het te veel is
te pijnlijk, te zwaar.
Daarbij zijn woorden,
heel vaak overbodig.
Juist zwijgende liefde,
heb je broodnodig.

© Hans Cieremans

Wie is dat meisje?

Zoektocht per gedicht naar aanleiding van het huwelijk van mijn ouders 19 oktober 1938 in Rotterdam

Trouwfoto van lang geleden,
door de tijd is hij vergeeld.
’t Is de foto van mijn ouders,
‘t brengt hun mooiste dag in beeld.
Op die dag, net voor de oorlog
was het voor mijn ouders feest.
Hoe het was zou ik niet weten,
‘k ben er zelf niet bij geweest.

Op de foto staat een meisje,
trots en feestelijk gekleed.
Wie het is, is mij een raadsel,
‘k weet alleen maar hoe ze heet.
Want haar naam staat op de foto
ergens op de achterkant.
‘k Vraag me af, hoe was dit meisje,
met mijn ouders toen verwant?

Trouwfoto van lang geleden,
roept bij mij veel vragen op.
Maar vooral: ‘Wie is dat meisje,
met die leuke krullenkop?’
Het bruidsmeisje van mijn ouders,
dat zo blij en stralend oogt.
Kan iemand mij het nog vertellen:
‘Wie is/was toch die Henny Voogd?’

© Hans Cieremans

Coronavakantie

Volle stranden, lange files,
prachtig weer, vakantiepret.
Fijn ontspannen, lekker feesten,
alle campings druk bezet.
Een paar weken fijn ontsnappen
aan de alledaagse sleur.
Heerlijk met elkaar ontspannen
met ons zonnige humeur.

Maar dit jaar is er Corona,
die zelf geen vakantie heeft.
Die zich graag vermenigvuldigt
en bij ons naar binnen zweeft.
Maar dat willen we ontkennen
we verdringen de paniek.
Risico’s worden genomen,
denken niet aan dood of ziek

Ach, misschien ben ik te somber
en dat hoop ik dan ook maar.
Is mijn angst voor weer een golf,
onterecht en dus niet waar?
Maar soms denk ik aan de beelden,
van verpleeghuis en IC.
Nemen de vakantiegangers
weer niet die Corona mee?

En als dan de herfst gaat komen,
met zijn regen, storm en mist.
Hoop ik niet dat wij gaan denken:
‘O, we hebben ons vergist’.
Maar de tijd zal het ons leren,
toekomst is nu onbekend.
Laten wij als kwetsbare mensen,
maar genieten van ’t moment.

© Hans Cieremans

angst voor de 2e golf

Moet ik straks weer buiten zwaaien,
op  een afstand voor het raam,
als het virus op gaat laaien?
‘k Hoop het niet in hemelsnaam.
Mag ik jou straks niet aanraken,
wordt dat ons weer opgelegd?
Moet bezoek weer af gaan haken,
wordt de toegang weer ontzegd?.

Mag ik dan alleen maar skypen
of opbellen af en toe?
Nee, dat is niet te begrijpen,
ik wil bij je zijn, maar hoe?
Kan ik nog wel afscheid nemen,
als het met jou mis zal gaan?
ik voorzie alweer problemen
waar we voor komen te staan.

Onrust, angst en agitaties,
depressies en eenzaamheid.
Voorbeelden van complicaties,
die het virus ook verspreidt.
Langzaam zijn we aan ‘t verslappen,
we doen steeds meer wat niet mag
Maar wat wij wel moeten snappen:
‘Het gaat fout door ONS gedrag’.

Waarom lappen er zo velen
de adviezen aan hun laars?
Kan de dreiging ze niks schelen,
zijn de mensen zo barbaars?
Ik zou mensen willen vragen:
‘Laat je medemens niet koud.
’t Virus wordt pas dan verslagen,
als jij je aan de regels houdt’.

© Hans Cieremans