kijken, horen, voelen

Kon ik kijken door jouw ogen,
wat zou ik dan kunnen zien?
Beelden die zijn bijgebleven
uit je jeugdjaren misschien?
Of je vader en je moeder,
of je vrienden van weleer?
‘k Zie je kijken, maar wat zie je?
Zie je mij of dat niet meer?

Kon ik horen met jouw oren,
wat zou dan te horen zijn?
Zijn het stemmen uit ’t verleden,
in een mistig rookgordijn?
Is het treurig, is het angstig
of word je er vrolijk van?
Is je horen nog wel luist’ ren
en zo ja, wat snap je dan?

Kon ik voelen, wat jij voelde,
wat er omgaat in je hart?
Heb je daar nog wel een plekje,
speciaal voor mij apart?
Of ben ik daar nu verdwenen,
is die tijd voorgoed voorbij?
Hoe dan ook, ik wil je zeggen:
‘Jij zit wel voorgoed in mij’.

Want ik zie je en ik luister,
ook al spreek je non-verbaal,
omdat woorden je ontbreken
en je spreekt in lichaamstaal.
Ik probeer je te begrijpen
en al zal me veel ontgaan,
‘k hoop zo bij je door te dringen,
jouw gevoelens te verstaan.

© Hans Cieremans

De avondklok van dementie

De avondklok van dementie
is continu van kracht.
Wat niet meer kan en niet meer mag,
bepaalt hij dag en nacht.
Zomaar even wandelen,
dat is niet toegestaan,
behalve als er iemand is,
die met je mee wil gaan.

De avondklok van dementie
luidt voor je veiligheid,
vierentwintig uur per dag
voor onbepaalde tijd.
Die avondklok die houdt pas op,
als jij er niet meer bent.
Soms duurt dat lang, soms duurt dat kort,
dat is dus onbekend.

De avondklok van dementie,
noodzakelijke straf.
Want het geeft veel beperkingen
en neemt veel vrijheid af.
De avondklok van dementie,
die luidt met grote dwang,
niet voor 3 weken of zoiets,
Maar die luidt levenslang

© Hans Cieremans

Bestaat ‘vroeger’ nog?

‘Vroeger’, dat bestaat niet meer,
want ‘vroeger’ is voorbij.
Alleen in de herinnering
zit het in jou en mij.
Je ziet het nog op fotootjes
of het komt op tv.
Maar ‘vroeger’ dat komt nooit meer terug
Vroeger is passé.

Maar voor de mens met dementie,
leeft ‘vroeger’ in het ‘nu’.
‘Vroeger’ is hun werk’ lijkheid
in helder déjà vu.
Hun ‘vroeger’ is weer levensecht
legt hun beleving bloot.
Ze vragen waar hun ouders zijn,
die zijn voor hen niet dood.

Hun ‘vroeger’ is hun veiligheid,
warmte en houvast.
Maar wij noemen hun gedrag,
verward, onaangepast.
We nemen zo hun ‘vroeger’ af,
en zeggen: ‘Dat was toen’,
En door ze te verbeteren,
denken we ‘t goed te doen.

Totdat wij het in gaan zien,
dat dat niet langer gaat.
Dat voor de mens met dementie,
het ‘vroeger’ wel bestaat.
’t Is meer dan hun herinnering,
het is hun levenszin.
Erken hun ‘vroeger’ als een feit,
en stap hun wereld in.

Daar vind je zoveel waardevols,
zoveel wat er toe doet,
verstopt in hun herinnering,
een mens van vlees en bloed.
Niet verward, onaangepast,
of levend zonder doel.
Maar een mens zo mooi, uniek,
een mens met veel gevoel.

© Hans Cieremans

steeds meer……..

Steeds meer ‘kleine beetjes afscheid’,
steeds meer ‘stapjes achteruit’,
steeds meer ‘zoeken zonder vinden’,
steeds meer ‘angst waarop je stuit’.
Steeds meer ‘levensgrip verliezen’,
steeds meer ‘instabiliteit’,
steeds meer ‘onbegrip en onmacht’,
steeds meer ‘zorgafhank’ lijkheid’.

Steeds meer ‘achterdocht en wanen’,
steeds meer ‘wie ben ik en pijn’,
steeds meer ‘minder interesse’,
steeds meer ‘niet jezelf meer zijn’.
Steeds meer ‘niet meer samen delen’
steeds meer ‘samen is alleen’,
steeds meer ‘vragen onbeantwoord’,
steeds meer: ‘Waar gaat dit toch heen?’

Steeds meer ‘vrijheid ingeleverd’,
steeds meer ‘vroeger uitgewist’,
steeds meer ‘minder gaan herkennen’,
steeds meer ‘dwalen in de mist’.
Steeds meer ‘alles gaan herhalen’,
steeds meer ‘minder perspectief’,
steeds meer ‘zoveel ingeleverd’,
steeds meer: ‘Toch heb ik je lief’.

© Hans Cieremans

wat ik je wil zeggen

Ik  ga steeds vaker vergeten,
maar ‘k herinner me nog veel.
Niet van gister, maar van vroeger,
wat ik dolgraag met je deel.
Van mijn vader, van mijn moeder,
van het werk wat ik toen deed.
Maar wat er vandaag gebeurde,
dat is wat ik snel vergeet.

En dat is verdomd vervelend,
ik weet soms niet waar ik ben.
Het gebeurt ook regelmatig
dat ik mensen niet herken.
Ja, dat maakt me heel verdrietig
en het maakt me ongerust.
Maar het ergste  van die dingen:
‘Ik ben ‘t me niet bewust’.

Ik word boos en ik ontken het,
ik geef jou meestal de schuld.
en dat leidt dan weer tot ruzie,
scheldpartijen en tumult.
Maar soms is het te voorkomen
als we teruggaan in de tijd.
Praat met mij over mijn ouders
mijn symbool van veiligheid.

Maar neem mij vooral niet kwalijk,
wanneer ik boos reageer.
’t Is mijn onmacht, ’t is mijn ziekte
en dan weet ik het niet meer.
Ik wil echt geen ruzie maken,
heus, je laat me echt niet koud.
Kon ik jou maar laten voelen,
dat ik nog steeds van je houd.

© Hans Cieremans

het vaccin

In je blauwe wegwerppak
met mondkapje voor
en je plastic handschoenen
werk jij al maanden door.
Ook draag je voor de zekerheid
nog een beschermingsbril.
De zorg is onpersoonlijk zo,
afstandelijk en kil.

Zo wordt mevrouw geholpen,
gewassen op het bed.
Daarna wordt ze dan aangekleed
aan tafel neergezet.
Daar krijgt ze haar ontbijtje
en is ze daarmee klaar,
dan kam jij in vermomming
mevrouw haar dunne haar.

Dan krijg je koffiepauze,
het mondkapje mag af.
En mevrouw zegt: ‘Ik wist niet,
dat jij ’t ontbijtje gaf.
Heb je mij ook aangekleed?
Ik heb je niet herkend.
Wat zeg je? Blijft dat pak verplicht,
tot je bent ingeënt?’

Je doet je mondkapje weer voor,
je gaat weer aan de slag.
Heel steriel en goed beschermd,
zo gaat het elke dag.
En is je diensttijd dan voorbij,
mag je vermomming uit.
Hopelijk duurt dat nog kort,
dank zij d’ injectiespuit.

Dan word je door mevrouw herkend,
als je haar wast op bed
Je kleedt haar aan, ze wordt door jou
bij tafel neergezet.
Dat mag weer in je zustersschort,
op je mocassins
Corona gaat dan op retour,
lang leve de vaccins.

© Hans Cieremans

opgesloten in je ‘ik’

Tijd draait uitzichtloze rondjes,
namen hebben geen gezicht.
De omgeving is bedreigend
en de deuren zijn potdicht.
In het hoofd zijn hersenschimmen,
die verdwalen in de mist,
die de tijd niet langer dulden,
die wat was heeft uitgewist.

Alle onmacht is ontroostbaar,
regenbogen kleuren grijs.
De bestemming is onvindbaar
op een allerlaatste reis.
En in achterdocht verscholen
is verwardheid zo compleet,
dat de angst de mensen opjaagt
en van ophouden niet weet.

Maar de liefde blijft aanwezig,
zelfs als tijd niet meer bestaat.
Geeft de regenboog weer kleuren
en de deur weer open gaat.
Liefde heeft de tijd niet nodig,
geeft aan namen weer gezicht.
Liefde laat de mist verdwijnen
in een eeuwig stralend licht.

© Hans Cieremans

boodschap van ouder aan kind

Lieve kind, je moet niet huilen,
want ik kan er niets aan doen.
Door die rottige Alzheimer,
ben ik nu niet meer als toen.
Ja, Alzheimer is heel erg
maar het ergst van dementie,
is niet dat ik ga vergeten
maar dat ik jou verdrietig zie.

Want verdriet van eigen kind’ ren,
breekt mijn hart en doet me pijn
Ouders willen dat hun  kind’ ren
gezond en gelukkig zijn.
‘k Weet, jij ziet mij ook verand’ ren
en daar horen tranen bij.
Maar die tranen zie ik niet graag,
als die tranen zijn door mij.

Daarom kind, moet je niet huilen
denk aan mij zoals ik was,
aan de liefde die we deelden,
en het altijd groene gras
Leef met de herinneringen,
waardoor jij wordt opgebeurd.
Glimlach en gun mij mijn rust straks
je hebt lang genoeg  getreurd.

Eens dan leef ik in jou verder,
ben ik van mijn angst bevrijd.
Blijf gezond en wees gelukkig
in de jouw geschonken tijd.
Ga genieten, vier het leven,
blijf niet hangen in de pijn.
En vertel me dat het mooi was
als we ooit weer samen zijn.

© Hans Cieremans

Kerstpakket

Het kerstpakket bevat dit jaar
een doos vol eenzaamheid,
en een flinke zak gemis
en veel verloren strijd.
Ook een tas advies,
met opdracht: ‘Blijf toch thuis’.
En een omhelzing voor het raam
van het verpleegtehuis.

Het kerstpakket is flink gevuld
met veel beperkt bezoek.
En nepnieuws van een groot complot ,
gevuld met lariekoek.
Een liniaal, die meet
de afstand tot elkaar.
En preventieve mondkapjes
voor ’t dreigende gevaar

’t  Kerstpakket bevat ook nog
een strikt knuffelverbod.
Een virus-reparatie-set,
want er gaat veel kapot.
Voor al het personeel
een doos met antistress,
een gratis test en weinig loon
in een literfles
.

Maar …..

 Er zit dit jaar in ’t kerstpakket
ook saamhorigheid.
Vertrouwen, liefde, troost en hoop
na een zware tijd.
Zo biedt het kerstpakket
naast veel ongerief
volharding en bewondering
en hoopvol perspectief.

© Hans Cieremans

Coronamachteloosheid

‘Mijn gedrag is onbegrepen’,
zo staat dat gerapporteerd.
Maar ik snap jou evenmin hoor,
want wat doe ik dan verkeerd?
Ik heb alle grip verloren
op het leven dat ik lijd.
Ik ben bang en achterdochtig
en ik stik van eenzaamheid.

Heel de wereld is verwarrend,
is gehaast en maakt me boos.
Dan word ik soms heel opstandig,
want ik voel me machteloos.
Maar al word ik niet begrepen,
ik voel alles haarfijn aan.
Er gebeuren vreemde dingen,
die mij echt ook niet ontgaan.

Waarom loopt hier de verpleging
met een lapje op hun mond?
En soms lopen ze in plastic
op de afdeling hier rond.
Iedereen houdt vaker afstand
en bezoek komt soms niet meer.
Ook al word ik niet begrepen,
ik heb wel gevoel voor sfeer.

En die sfeer, die is gespannen,
er is vast iets aan de hand.
‘’t Is een virus’, zegt de zuster,
dat gaat boven mijn verstand.
Voor mij ben je onbegrepen
net als ik dat ben voor jou.
Ik voel haarfijn dat iets mis is
dus de sfeer hier niet vertrouw.

‘Mijn gedrag is onbegrepen’,
zo staat dat gerapporteerd.
Maar ik snap jou evenmin hoor,
want wat doe ik dan verkeerd?
Ik heb alle grip verloren
en dat doet ontzettend zeer
‘k Zou het heel graag anders willen.
Ach, ik weet het ook niet meer.

© Hans Cieremans