liefde kent geen dementie

Liefde kent geen dementie

Het lukt mij niet meer te zeggen,
wat ik denk en wat ik voel,
wat ik weet en ben  vergeten,
wat ik hoop, wat ik bedoel.
Nu noem jij me onbegrepen
en het doet ons beiden zeer.
En het ergste van alles,
ik snap ook mezelf niet meer.

Want soms doe ik achterdochtig,
word ik agressief en boos.
Dat is teken van mijn onmacht,
ben ik bang en radeloos.
En als jij het moet ontgelden,
zie ik niets van jouw verdriet.
En dat dit dan kan gebeuren,
snap ik van mezelf ook niet.

Het ontbreekt me aan het inzicht,
dat ik niet jouw tranen zie.
Ik ben niet meer zoals vroeger,
door die rotte dementie.
Wat zou ik je nog graag zeggen,
zonder ruzie of gesnauw.
‘Jij bent alles in mijn leven,
lieve schat, ik houd van jou’.

© Hans Cieremans