tunnel

het einde van de tunnel

Aan het einde van de tunnel,
gloort een heel klein sprankje licht.
Maar wat blijft is de ravage,
die dit jaar is aangericht.
Want de weg naar ’t kleine lichtje
loopt langs tranen van verdriet
Er is hoop en dat stemt dankbaar,
maar droogt alle tranen niet.

Aan het einde van de tunnel,
voelen we nog steeds de pijn.
Maar die pijn zal gaan verzachten,
als we samen kunnen zijn.
Want dan kunnen we pijn delen,
heel dicht tegen elkaar aan,
zonder afstand, zonder angsten,
nieuwe toekomst binnen gaan.

Naar het einde van de tunnel,
loopt ’t gekwetste levensspoor,
Langs de tranen naar het licht toe,
daar breekt onze glimlach door.
Daar beleven we de vrijheid,
hoopvol in het nieuwe jaar
Aan het einde van de tunnel
daar omhelzen we elkaar.

© Hans Cieremans