eerste stapje

het eerste stapje

Het bezoek mag weer naar binnen,
ook al is het nog summier.
Nee, de deur staat niet wijd open,
maar hij staat wel op een kier.
Dat klinkt ‘hoopvol’, zou je zeggen
en natuurlijk is dat fijn.
Maar ’t gevoel dat ook blijft hangen,
is dat wij er nog niet zijn.

Eén bezoeker mag er komen,
alleen maar één vast gezicht.
En zo blijft voor veel geliefden
de deur nog hermetisch dicht.
En je moet ook afstand houden
en vooraf word je getest.
Nee, niet zoenen, niet omhelzen,
want dat is misschien funest.

Ook blijft het bepaald onzeker
wat het virus zal gaan doen.
Gaat het zich opnieuw verspreiden,
in ‘t komend herfstseizoen?
Of blijft ‘t virus in controle,
zodat het zich niet verspreidt?
Laten we dat laatste hopen,
zodat bezoek wordt uitgebreid.

Zo zijn er nog heel veel vragen,
over ‘t  verdere verloop.
Toch, al is het maar een beetje,
gloort er nu wel weer wat hoop.
‘t is een heel klein eerste stapje
in het lange stappenplan,
naar wijd openstaande deuren,
waardoor je naar binnen kan.

© Hans Cieremans