onrecht

onrechtvaardigheidsgevoel

Rijlessen, de pedicure,
kappers, nagels manicuren,
fysio voor je blessure,
het wordt nu weer toegestaan.
Weer naar school, een tatoeage,
binnen zwemmen, een massage,
‘t is een aardig percentage,
wat nu weer zijn  gang mag gaan.

BSO, een potje tennis,
en we gaan uit quarantaines.
Dankzij managers met kennis
krijgt straks alles weer zijn loop.
En als wij dan niet verslappen,
nemen wij vervolgstappen.
En ook iedereen zal snappen:
‘Die verruiming geeft ons hoop’.

Toch maakt het me ook wel nijdig,
want ik vind het tegenstrijdig,
waarom wordt niet gelijktijdig,
het bezoek weer toegestaan?
Ja, ik weet: je moet eerst testen
en het is niet om te pesten,
men bedoelt het allerbeste,
echt, daar twijfel ik niet aan

Maar ik zie ook zielenpijnen,
ik zie levensvreugd verdwijnen,
ouderen die weg gaan kwijnen,
eenzaam starend in een hoek.
Ik bedoel het niet onaardig,
maar het voelt als onrechtvaardig,
zo  verdrietig, niet menswaardig:
‘Wel een tattoo, geen bezoek’.

© Hans Cieremans