coronamoe

Corona-moe

Ik zit hier opgesloten
in mijn eigen kleine flat.
Ik leef hier als een kluizenaar,
‘ k lig urenlang op  bed.
De kinderen die zeggen:
‘Blijf thuis, ga er niet uit,
om risico’s te mijden,
hoor naar dit wijs besluit’.

Zo zit ik in mijn eentje,
ik mag niet naar mijn man.
Bezoek in het verpleegtehuis
is wat nu niet meer kan.
De muren komen op mij af,
‘k kan nergens naar toe.
En als ik de tv aanzet,
word ik Corona-moe

Als de kind’ ren langs komen,
blijven ze buiten staan.
Vijf minuten voor de deur,
dan moeten ze weer gaan.
‘’t Is voor je eigen bestwil ma,
gezondheid staat voorop.
Als we thuis zijn hoor je ons,
dan bellen we je op’.

Ik lees, ik brei, ik kijk tv,
ik kook, ik slaap, ik eet.
En denk ik aan mijn lieve man,
dan heb ik het niet breed.
Zijn deur zit dicht, mijn deur zit dicht,
de dagen duren lang.
‘Het gaat voorbij’ dat zeggen ze,
maar toch maakt het me bang.

Bang voor de onzekerheid,
worden wij niet ziek?
En als ik aan de toekomst denk
raak ik soms in paniek.
Dan voel ik me ook depressief,
waardoor ik weinig doe.
Ik huil en ik raak uitgeput,
ik ben Corona-moe.

© Hans Cieremans