identiteit

identiteitscrisis

Moeder is nu niet mijn moeder,
want die rol die is ze kwijt.
Zolang ik niet langs mag komen,
verliest zij identiteit.
Want haar moederrol verliest ze,
ze is slechts nog maar ‘patiënt’.
Da’s haar rol in het verpleeghuis,
met het stempeltje ‘dement’ .

 ‘Vroeger’ vindt nu geen herkenning,
‘vroeger’ wordt hier niet gedeeld.
Personeel dat kent de rol niet,
die mijn moeder heeft gespeeld,
toen ze zorgde voor haar kind’ ren,
voor haar ouders, voor haar man,
met haar warme moederliefde.
Personeel weet niets daarvan.

En juist ‘vroeger’ is belangrijk,
dat is haar identiteit.
Dat is waar ze steeds op t’ rugvalt,
is haar troost, haar eigenheid.
Zusters zijn wel lief, behulpzaam,
alles is echt goed bedoeld.
Maar het zijn niet haar geliefden
bij wie zij zich veilig voelt.

Moeder is nu niet mijn moeder,
want die rol die is ze kwijt.
Zolang ik niet langs mag komen,
verliest zij identiteit.
Daarom hoop ik dat mijn moeder
straks haar moederrol hervindt,
dat ze niet alleen ‘dement’ is,
maar ook moeder van haar kind

© Hans Cieremans