eenzaam

als samenzijn alleen voelt

Ik zie dagelijks jouw onmacht,
maar jij ziet de mijne niet.
En ik zie ook heus jouw tranen,
maar je ziet niet mijn verdriet.
Ik zie al je worstelingen,
mijn gevecht gaat langs je heen.
Jij bent eenzaam, ik ben eenzaam,
samenzijn voelt heel alleen.

Ik zie dagelijks jouw angsten,
mijn angst lijkt jou te ontgaan.
Ik zie zoveel wat we deelden,
waar we nu alleen in staan.
‘k Zie je in je eigen wereld,
‘k kom er nauwelijks doorheen.
Jij bent eenzaam, ik ben eenzaam,
samenzijn voelt heel alleen.

‘k Zie jouw onbegrip en twijfels,
maar ik twijfel net zo hard.
En zo twijfelen we samen,
maar we twijfelen apart.
Samen is niet meer het samen,
zoals samen was voorheen
Jij bent eenzaam, ik ben eenzaam,
samen zijn voelt heel alleen.

Maar toch wil ik je niet missen,
want we horen bij elkaar.
Lief en leed heeft ons verbonden,
samen duurt al zoveel jaar.
Al is samenzijn veranderd,
in gevoel van eenzaamheid.
‘t Kan de liefdesband niet breken,
daarom wil ik jou niet kwijt.

© Hans Cieremans