gevoel

invoelen in dementie

Het is schemerig, naargeestig,
alle straten zijn kletsnat.
Daarop zie ik mensen lopen,
in een onbekende stad.
Ik weet niet waar ik naar toe moet,
dus ik spreek wat mensen aan,
maar als zij dan reageren,
dan kan ik ze niet verstaan.

‘k Voel me hier beslist niet veilig,
‘k voel me eenzaam en ontheemd.
Niets voor mij is hier herkenbaar,
het is dreigend, het is vreemd.
Ik wil weer direct naar huis toe,
het voelt hier bepaald niet goed,
onbekenden die me dwingen,
dat ik hier toch blijven moet.

‘k Ga luidruchtig protesteren
en kom hevig in verzet.
Maar ik moet mee naar een kamer,
met een kast, een stoel, een bed.
Ik wil hier beslist niet blijven,
maar ik word steeds opgejut.
Totdat ik het op ga geven,
angstig, moe en uitgeput.

Zo zijn (denk ik) de gevoelens
van een mens met dementie,
die vervalt in boosheid, angsten,
in protest, in apathie.
Die zich niet meer voelt begrepen,
van de wereld is vervreemd.
Waar een ander hem/haar de les leest
en de regie dan overneemt.

©Hans Cieremans