dementievriendelijk

Dementievriendelijk ???

‘Lieverd, ‘k ga je lekker wassen,
kom maar schat, geef mij een arm.
Til je voetjes op, niet vallen.
’t Water is al heerlijk warm.
Ik zal even in geen zepen,
straks spoel ik de zeepjes weg.
Goed zo hoor, dat is genieten.
O, wat ruik je lekker, zeg.

Kijk eens liefje, je ontbijtje.
Dat ziet er goed uit nou, nou.
Kom neem eens een lekker hapje.
Lukt het niet?  Dan voer ik jou.
Doe je mondje even open,
ik help jou een beetje mee.
Dat smaakt goed hè, lieve jongen,
neem nog maar een slokje thee.

Alles op, dat is geweldig,
een applaus heb je verdiend.
Nou je mondje eerst afvegen,
jij bent echt mijn grote vriend.
Kom, je krijgt van mij een knuffel,
‘k vind je echt een lekker ding.
Je hebt heel goed meegewerkt,
‘k Vond dat alles prima ging’.

Misschien klinkt dit overdreven,
maar ’t is iets wat ik soms zie,
als er aandacht wordt gegeven
aan een mens met dementie.
Vriend’ lijk zijn, dat is geweldig,
maar voor mij een ergernis,
als de omgang met de mensen,
niet gewoon volwassen is.

© Hans Cieremans