geslotendeur4

Achter de gesloten deuren

Achter de gesloten deuren
zitten oudjes op een stoel
aan een houten ronde tafel.
Heeft hun leven nog een doel?
Oudjes volgen ‘t vaste ritme
in de dagelijkse sleur.
Zo verslijten ze hun dagen
achter de gesloten deur.

Achter de gesloten deuren
zijn  de oudjes zoveel kwijt.
En een man roept om zijn moeder,
zijn symbool van veiligheid.
Als hij rammelt aan de deurknop,
met de angst op zijn gezicht,
komt de zuster hem wel troosten,
maar de deur die blijft potdicht.

Achter de gesloten deuren,
zitten mensen in een kring.
Samen gaan ze pim-pam-petten,
trainen de herinnering.
Zuster bakt dan pannenkoeken,
men herkent de zoete geur.
En dan is het best gezellig
achter de gesloten deur.

Achter de gesloten deuren
liggen oudjes in hun bed.
Aan de muur tikt de pendule
in een monotone tred.
Tikt naar afscheid van het leven,
naar het vroege morgenlicht.
Eens gaan alle deuren open,
gaat geen enk’ le deur meer dicht.

© Hans Cieremans